กอย่างเขาใช้เวลาแค่สิบกว่านาทีก็มาถึงหน้าประตูแล้ว ห่างออกไปไม่ไกลก็พบว่ามู่จื่อหานกำลังยืนอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อเล็กๆ ซึ่งห่างออกไปไม่ไกลตอนนี้เองก็พบว่ามีกลุ่มนักศึกษาที่เดินออกมาจากร้านค้า หนึ่งในนั้นมองมาที่เย่ฮวาด้วยความตกใจ “พระเจ้า! นั่นมันอีเย่กูโจวไม่ใช่เหรอ!?”“ไหนวะ?”คนในกลุ่มถามไปพลางก็กวาดตามองไปรอบๆ ก่อนที่จะหยุดสายตาอยู่ที่เย่ฮวา ทันใดนั้นใบหน้าของพวกเขาก็ตกตะลึงไปในทันทีเย่ฮวาเองก็ตกใจไม่น้อยไปกว่าพวกเขา เพราะก่อนหน้านี้เขาไม่เคยต้องอยู่ท่ามกลางสายตาของคนอื่น ทว่าตอนนี้ทุกคนกลับจำเขาได้ในฐานะของอีเย่กูโจว ซึ่งเป็นไอดีที่มีผู้คนรู้จักกันอย่างถ้วนหน้าเย่ฮวารู้สึกเสียใจจริงๆ ที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ปรับใบหน้าของตัวละครให้แตกต่างจากหน้าจริงของตัวเอง จึงทำให้ตอนนี้ไม่ว่าจะเดินไปไหนก็มีแต่คนจำเขาได้เหล่านักศึกษาเริ่มเดิมเข้ามาล้อมเย่ฮวา ชายคนหนึ่งที่สวมใส่แว่นดำยื่นกระดาษให้เขาเซ็นชื่อให้ แม่งเจ้าโว๊ย!ทำไมถึงรู้สึกราวกับตัวเองกำลังดังถล่มทลายแบบนี้วะเนี่ย!เย่ฮวารับกระดาษและปากกามาพร้อมกับเซ็นชื่อลงไปแต่เขาปฏิเสธที่จะถ่ายรูปคู่กับพวกเขา หลังจากที่ขอตัวแล้วเขาก็เดินฝ่าวงล้อมออกไปแล้วรีบซื้อหน้ากากอนามัยมาปิดบังหน้าตาตัวเองทันทีหลังจากนั้นร่างของมู่จื่อหานที่มาพร้อมกับกระโปรงตัวสั้นสีเขียวอ่อนก็เดินออกมาจากมหาวิทยาลัย ข้างตัวของเธอมีกระเป๋าสีขาวใบหนึ่ง ซึ่งความงดงามของเธอเป็นดั่งด
