“จิ๊ดจิ๊ดจิ๊ด…”เสียงจักจั่นดังขึ้นอย่างต่อเนื่องจากทุกมุมของหมู่บ้านแม้ว่าเสียงจะดังไปสักหน่อยแต่สำหรับคนที่อาศัยอยู่ภายในชนบทตลอดปี กลับรู้สึกว่าเสียงนี้เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตที่ขาดไม่ได้ไปเสียแล้วภายในหมู่บ้านมีอาคารที่ก่อด้วยอิฐสีแดงสองชั้นซึ่งถูกปูนขาวปกคลุมอยู่ด้านนอก ตึกเล็กๆ นี้เป็นสิ่งที่ปู่ของเย่ฮวาสร้างขึ้นมาด้วยน้าพักน้าแรงเพื่อมอบให้เป็นของขวัญงานแต่งของพ่อและแม่ อีกทั้งยังเป็นสถานที่ที่เขาอยู่ตั้งแต่ยังเล็ก หลังจากสอบเข้าเรียนได้เขาก็ย้ายไปอยู่ในเมือง มีเพียงแค่วันหยุดเท่านั้นที่จะได้กลับมาที่นี่ ช่วงไม่กี่ปีมานี้เย่ฮวาและพ่อแม่เจอหน้ากันแทบจะนับครั้งได้ และเป็นเพราะการจากไปของเสี่ยวหยู่ พ่อและแม่จึงให้เขาได้มีเวลาอยู่กับตัวเองเพื่อสงบจิตสงบใจโดยไม่ได้มาเข้ามายุ่งวุ่นวายอะไรตอนนี้เย่ฮวาเดินออกจากความหดหู่จากเรื่องของเธอได้แล้ว เขาจึงกลับมาเป็นคนเดิมอีกครั้ง และเขาก็อยากจะกลับมาเจอพ่อแม่ที่อายุเริ่มมากขึ้นแล้ว กลับมาครั้งนี้ก็เพื่อจะให้พวกเขาได้สบายใจว่าเขายังสบายดี และไม่ต้องให้พวกเขาเป็นกังวลใจเกี่ยวกับตัวเองอีกหลังจากผ่านถนนลูกรังและเดินมาถึงทางที่ได้รับการปูด้วยซีเมน ในที่สุดเขาก็มาถึงบ้านที่เป็นดั่งปราสาทและท่าเรือของตนโดยทางเข้าบ้านพบแม่ที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายและในมือของแม่ก็กำลังเย็บปักถักร้อยด้วยความชำนาญเป็นเพราะถูกเสียงรบกวนจึงทำให้ขัดเวลาในการเย็บผ้าของแ
