ม่ แม่จึงเงยหน้าขึ้นช้าๆ ทันทีที่เห็นเย่ฮวายืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล ร่างบางของแม่ก็ชะงักไปก่อนจะหยุดการเคลื่อนไหวไปชั่วขณะเย่ฮวาเดินตรงเข้ามาหาแม่ ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่แม่ก็เริ่มกลับมาตอบสนองอีกครั้ง แม่รีบวางผ้าและเข็มในมือลงแล้วลุกขึ้นต้อนรับเย่ฮวา แม้ว่าปากจะบ่นไปเรื่อยเปื่อยแต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่มีความสุข “ทำไมกลับมาบ้านไม่โทรมาบอกแม่สักคำ”“มาๆ เดี๋ยวแม่ช่วยถือของให้…”พูดจบเย่ฮวาก็ยื่นมือไปจับมือแม่ไว้แล้วยิ้ม “แม่กระเป๋ามันหนักนะ เดี๋ยวผมถือกระเป๋าเข้าไปด้านใน……”แม่พยักหน้าแล้วเดินนำเย่ฮวาเข้าไปด้านในบ้านหลังจากวางกระเป๋าและอาหารบำรุงร่างกายที่ซื้อมาให้พ่อกับแม่ลง แม่ก็ยื่นแก้วชาให้เย่ฮวา “พ่อเธอนี่ก็จริงๆเลย ไม่มีอะไรทำหน่อยก็ออกไปข้างนอกอีกแล้ว ลูกกลับมาทั้งทีก็ยังไม่รู้ตัว”เย่ฮวายิ้มแล้วมองแม่ที่น้าตาเริ่มเอ่ออยู่ที่ขอบตา “พ่อคงจะว่างๆ แหละแม่ เดี๋ยวผมค่อยออกไปหาเองก็ได้ อีกอย่างถ้าไม่ไปเล่นหมากรุกที่บ้านลุงสองก็คงจะไปนั่งคุยอยู่ที่บ้านป้าห้านั่นแหละ”แม่หัวเราะออกมา “ดีนะที่ลูกยังจำงานอดิเรกของพ่อได้ งั้นลูกไปหาพ่อก่อนแล้วกัน เดี๋ยวแม่จะออกไปซื้อกับข้าวมาทำอาหารที่ลูกชอบให้กิน”เย่ฮวาโบกมือ “ไม่ต้องวุ่นวายขนาดนั้นหรอกแม่ ผัดของง่ายๆ ไม่กี่อย่างก็พอ แม่ก็รู้ว่าผมกินอะไรก็ได้อยู่แล้ว”“ได้สิ นี่ก็ใกล้จะมื้อเที่ยงแล้วด้วย ลูกรีบไปเรียกพ่อกลับบ้านนะ เดี๋ยวแม่จะเข้าไปทำ
