กับข้าวก่อน”“อื้ม” เย่ฮวาพยักหน้าตอบกลับไปแล้วลากกระเป๋าขึ้นไปชั้นบน ด้านบนชั้นสองนอกจากราวตากผ้าอันใหญ่แล้วก็ยังมีห้องเล็กๆ ที่มีขนาดราวๆ ยี่สิบตารางเมตรอีกหนึ่งห้อง โดยภายในห้องมีชั้นวางหนังสืออยู่หนึ่งตู้ เตียงหนึ่งเตียงซึ่งดูเรียบง่าย แม้ว่าจะไม่ได้เข้ามาอยู่เป็นปีแล้วแต่ห้องก็ยังคงสะอาดไร้ฝุ่น นี่คงจะเป็นเพราะแม่ที่ทำความสะอาดห้องให้อย่างต่อเนื่องเขาเดินลงไปด้านล่างและมุ่งตรงไปยังห้องครัวเพื่อที่จะเข้าไปช่วยแม่ทำอาหาร แต่แม่ก็ไม่ยอมให้ช่วยเขาจึงทำได้เพียงแค่ออกไปตามพ่อที่บ้านป้าห้า ทว่าตอนที่มาถึงก็พบว่าประตูใหญ่ถูกล็อคไว้ ซึ่งคิดว่าป้าน่าจะออกไปข้างนอกและพ่อก็คงจะไม่ได้อยู่ที่นี่ เห็นเช่นนี้เขาก็เลยเดินไปบ้านลุงสองต่อทันที……“รุกฆาต! ตาเฒ่าเย่แกแพ้อีกแล้วนะ!”“ไม่ได้เรียกว่าแพ้โว๊ย เมื่อกี้ฉันไม่ทันได้สังเกตต่างหากล่ะ! เอาใหม่อีกรอบ!”“ชิ แพ้แล้วยังไม่ยอมรับอีก……”ห่างจากบ้านของลุงสองราวๆ สิบกว่าเมตรเย่ฮวาก็ได้ยินเสียงพูดคุยของคนสองคนดังขึ้น เขายิ้มแล้วส่ายหน้าไปมาก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปด้านในบ้าน บนโต๊ะห้องรับแขกพบชายมีอายุนั่งส่งเสียงดังกันอยู่สองคน ทันทีที่เดินเข้ามาพ่อของเขาก็เลิกสนใจลุงสองแล้วรีบสาวเท้ามาหาทันที “ไอ้หนู กลับบ้านทำไมไม่บอกกันสักคำ ฉันก็นึกว่ามีแขกที่ไหนมาที่นี่!”ลุงสองเลื่อนหมากรุกในมือไปพลางก็พูดไปพลาง “นี่มันคุณชายเย่ไม่ใช่เหรอเนี่ย ไม่เจอกันปีกว่าแล้ว ยังจำได
