้รึเปล่าว่าฉันคือใคร?”พ่อหันไปมองลุงสอง “พอชนะฉันหน่อยแล้วเหิมเกริมใหญ่เลยนะ ไม่เห็นเหรอว่าฉันกำลังคุยกับลูกชายของฉันอยู่?”เย่ฮวาใช้มือตบแขนพ่อเบาๆ หลังจากนั้นก็หยิบซองบุหรี่ออกมาสองซอง “ทำไมผมจะจำลุงสองไม่ได้ล่ะ ลุงไม่เห็นเหรอว่าผมกลับมาก็เอาบุหรี่มาให้ลุงตั้งสองซองแหน่ะ”ลุงสองรับซองบุหรี่ไปอย่างไม่เกรงใจ “ไม่เสียแรงเลยที่คอยให้ท้ายเธอตอนเด็กๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะที่จะได้กลับมาที่นี่สักครั้ง อยากจะเล่นกันสักตาไหมล่ะ?”ยังไม่ทันที่เย่ฮวาจะได้ตอบอะไรกลับไป “เอาสักตาๆลูกชายฉันเล่นหมากรุกชนะแกครั้งแรกตั้งแต่ตอนเก้าขวบแล้วก็ไม่เคยแพ้แกสักครั้ง ดูสิว่าวันนี้ลูกฉันจะเอาชนะแกเหมือนกับเมื่อก่อนอีกรึเปล่า”ลุงสองเปล่งเสียงหึออกมา “ใครพูดกับแกวะฮวาจื่อมาเล่นกันสักตา มา”“ครับ”เย่ฮวาพยักหน้าตอบกลับไป อันที่จริงตอนอายุเก้าขวบเขารู้เพียงงูๆ ปลาๆ เท่านั้น ส่วนลุงสองถือว่าเป็นผู้ช่าชองด้านการเล่น ที่เย่ฮวาสามารถเอาชนะเขาได้ เพราะตอนนั้นเขามีโทรศัพท์และบนนั้นก็มีเกมหมากรุกจีนอยู่ เขาปรับระดับความยากขั้นสูงสุด หลังจากที่ลุงสองเริ่มวางหมากรุก เขาก็ลองวางหมากในเกมในโทรศัพท์เพื่อเดินตาม ระดับความยากที่เขาปรับไว้ทำให้สามารถวางหมากรุกได้อย่างแม่นยำ และเขาก็สามารถเอาชนะลุงสองได้ภายในไม่กี่นาที ตอนนั้นเขาจำได้ว่าลุงสองเอาแต่ชมอย่างไม่หยุดปาก “ลูกชายของตาเฒ่าเย่นี่มันเก่งจริงๆ เว๊ย! เล่นโทรศัพท์ไปพลางเล่นหมา
