เสียงตั๊กแตนดังอย่างต่อเนื่อง ธรรมชาติยามราตรีกำลังจะสิ้นสุดลงแล้ว ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้นจากแสงรุ่งอรุณที่กำลังสาดส่องลงบนพื้นปฐพีที่แสนสงบสุขแห่งนี้อีกครั้งหน้าประตูทางเข้าหมู่บ้านซินเฉิง เย่ฮวาโบกมือลาให้กับรถแลมโบกินีสีขาวที่แล่นออกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงเครื่องยนต์ที่ค่อยๆ แผ่วเบาและลับสายตาไปหลังจากนั้นเขาก็ลากกระเป๋าเดินเข้ามาด้านในหมู่บ้านและมุ่งหน้าสู่ห้องเช่าของตัวเองแม้ว่าห้องเช่าจะดูเก่าไปหน่อย แต่ก็ยังดูสะอาดสะอ้าน หลังจากลากกระเป๋ามาถึงชั้นห้า มือของเย่ฮวาก็เริ่มเกิดอาการชาขึ้นมา นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ออกกำลังกาย ตอนนี้ร่างกายของเขาดูอ่อนปวกเปียกเป็นอย่างมากถ้าหากเป็นเมื่อก่อนต่อให้ลากกระเป๋าขึ้นมาชั้นห้าแม้แต่หอบหายใจก็แทบจะไม่มีเย่ฮวาหยิบกุญแจห้องออกมาแล้วแหย่เข้าไปในรูของลูกบิดประตูก่อนจะหมุนจนเกิดเสียง “แกร่ก” หลังจากนั้นเขาก็เดินเข้าไปด้านในห้อง ทว่าทันทีที่ขาย่างกรายเข้ามาในห้อง เขาก็ได้กลิ่นส้วมลอยเหม็นเน่าออกมากระแทกจมูกอย่างแรง ตอนที่หันไปมองก็พบว่าที่ระเบียงห้องเจ้ากวาจื่อที่สวมใส่กางเกงลายสพันจ์บ็อบตัวกำลังขยี้ผ้าในกะละมังอย่างเมามันส์เย่ฮวาค่อยๆ วางกระเป๋าลากอย่างเบามือก่อนจะปิดประตูและเดินไปด้านหลังกวาจื่อ ระหว่างที่กวาจื่อกำลังขยี้ผ้าในมือเขาก็บ่นออกมาขณะที่ยังคงเสียบหูฟังว่า “รีบทำความสะอาดให้ไวดีกว่า ถ้าเจ้าเย่ฮวารู้ว่าฉันไม่ได้ทำความสะอาดห้องติดต่อก
