ันสามวันเต็มตูซวยแน่! แม่งเอ๊ย!ดันมาดับไฟทำบ้าอะไรแต่เช้าวะ! เครื่องซักผ้าก็พลอยใช้งานไม่ได้ไปด้วยเลย!”กล้ามเนื้อบนใบหน้าเย่ฮวากระตุกขึ้น การทิ้งเจ้ากวาจื่อไว้ที่ห้องเพียงลำพังถือเป็นสิ่งที่พลาดอย่างมหันต์เขาตบบ่ากวาจื่อเบาๆ ทันทีที่หมอนั่นหันมาด้วยท่าทางเลิ่กลั่ก ก้นของเขาก็จ้าเบ้าลงไปในกะละมังซักผ้าทันทีพร้อมกับมองมาที่เขาราวกับเห็นผีเย่ฮวาไอกระแอมออกมาแล้วพูดว่า “กวาจื่อฉันกลับมาแล้ว ว่าแต่นายช่วยอธิบายฉันหน่อยได้ไหมว่านายกำลังทำอะไรอยู่?”กวาจื่อลุกขึ้นแล้วยิ้มแหะๆ “วันนี้ฉันเห็นว่ามีเสื้อผ้าสกปรกยังไม่ได้ซักน่ะ คนที่ทำงานหนักอย่างฉันก็เลยเอามันมาซักทำความสะอาดก็แค่นั้นเอง”เย่ฮวาหรี่ตามองไปที่เสื้อผ้าสกปรกที่อยู่ในอ่างพร้อมพูดด้วยน้าเสียงราวกับไม่เชื่อว่า “เหรอ?”“แน่นอน!”เย่ฮวายักไหล่ “ช่างเถอะ นายรีบซักก็แล้วกัน ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง…โทรศัพท์โนเกียของนายดูเหมือนว่าจะจมลงไปในกะละมังซักผ้าแล้วนะ…”“อ๊าก!!! มาเธอร์ฟัคเกอร์!!! โทรศัพท์โนเกียก็อปเกรด Aที่เพิ่งซื้อมาอาทิตย์ที่แล้วด้วยเงิน 128 หยวนของตูม่ายยย!!!”“……”หลังจากเดินกลับเข้ามาด้านในห้องนอนของตัวเองก็พบว่ากวาจื่อไม่ได้เข้ามายุ่งวุ่นวายภายในห้องของเขาเพราะทุกอย่างในห้องยังคงอยู่เหมือนราวกับวันที่เขาออกจากห้องล่าสุด อันที่จริงเขาเองก็อยากจะกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่ทันทีที่ออกจากสำนักงานหลิงเกิงเลย แต่เขาแค่รู้สึกไม่ค่อยไว้ใจและสบายใจ
