เท่าไหร่นักจึงแวะกลับมาที่ห้องก่อนไม่กี่นาทีต่อจากนั้นกวาจื่อก็เปลี่ยนเป็นกางเกงในลายซุปเปอร์แมนและเดินเกาก้นเสียงดังแกร่กๆ เข้ามาด้านในห้อง เขายิ้มแล้วพูดขึ้นว่า “เย่ฮวา…เรามากอดกันแรงๆเพื่อเฉลิมฉลองการเป็นแชมป์ของนายสักครั้งดีไหม?”เย่ฮวาถอยออกไปก้าวหนึ่ง “หยุดอยู่ตรงนั้นเลย ฉันรับคำยินดีของนายแล้ว ส่วนอ้อมกอดของนาย เก็บเอาไว้เถอะ เพราะฉันกลัวว่าตัวเองจะสำรอกออกมา”กวาจื่อเกาท้ายทอยแกร่กๆ “ที่จริงฉันเองก็รอให้นายกลับมาอยู่พอดีเลย เกมปิดปรับปรุงตั้งสามวัน ฉันก็เลยคิดว่าจะใช้ช่วงเวลานี้กลับบ้านไปหาพ่อกับแม่สักหน่อย”เย่ฮวาพยักหน้า “ที่จริงฉันเองก็จะกลับบ้านเหมือนกันที่มาที่นี่ก็เพื่อจะบอกนายนั่นแหละ นายเองก็เก็บของเถอะเดี๋ยวพวกเราลงไปหาข้าวเช้ากินกัน”“จัดไป!”……ร้านซาลาเปาด้านล่าง ทันทีที่มาถึงเย่ฮวาก็สั่งซาลาเปาสี่เข่งและน้าเต้าหู้อีกสองแก้ว ซึ่งเขากินไปเพียงแค่หนึ่งเข่งเท่านั้น ส่วนที่เหลือตกเป็นของเจ้ากวาจื่อ…เย่ฮวายิ้มขณะมองไปยังกวาจื่อที่กำลังกินอาหารตรงหน้าราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหาย “สามวันที่ผ่านมานายดูเหมือนเป็นผู้ลี้ภัยที่หิวโหยเลยนะ? ก่อนหน้านี้นายกินแค่สองเข่งก็อิ่มแล้วไม่ใช่เหรอ?”กวาจื่อใช้ไม้จิ้มฟันแคะตามซอกฟันแล้วพูดพร้อมกับยิ้ม “เดี๋ยวกินข้าวเช้าเสร็จฉันก็จะไปแล้วล่ะ รถไฟออกรอบ 10 โมงเช้า น่าจะถึงสถานีรถไฟปลายทางช่วงเย็นนู้นแหละ ข้าวกล่องบนรถไฟกล่องนึงตั้ง 40 หยวนแต่อาหา
