รที่ให้เท่าแมวดม ฉันเลยกะว่าจะยัดตั้งแต่ตอนนี้เลย ตอนเที่ยงจะไม่กินข้าวแล้ว ส่วนมื้อนี้นายจ่ายนะ อิอิ…”“นายนี่มันจริงๆ เลย ตอนนี้บนตัวมีไอเท็มระดับทองตั้งสามชิ้นแล้ว นายแค่ขายมันไปชิ้นหนึ่งก็เอาไปเป็นค่ากิน ค่าสังสรรค์เฮฮาได้ตั้งหลายเดือน จะมาทำตัวเป็นยาจกกับฉันทำไมเนี่ย” เย่ฮวายิ้มและถามกลับไปกวาจื่อเอามือมาตบบ่าเย่ฮวาแล้วพูด “พวกเราเป็นพี่น้องกันนะเว้ย อย่าพูดถึงเรื่องพวกนี้เลย พูดแล้วจะเป็นการทำร้ายจิตใจกันเปล่าๆ …”“บ้าจริง ออกไปไกลๆ เลยไป๊! ปากโคตรเหม็นกลิ่นต้นหอมเลย!!!”“อย่าพูดอย่างนั้นสิเพื่อน ไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันขอให้ได้เข้าใกล้กันให้หายคิดถึงหน่อยเถอะ…”“ไสหัวออกไป!!!”……หลังจากนั้นเย่ฮวาก็บอกลากวาจื่อเพื่อแยกย้ายกันกลับบ้านเขาต้องต่อรถอีกหลายต่อกว่าจะไปถึงสถานีรถไฟส่วนบ้านของเย่ฮวาอยู่ห่างจากที่นี่ราวๆ 50 กิโล โดยสามารถนั่งรถโดยสาร CMB กลับหมู่บ้านได้ ซึ่งรถจะขับมาทุกๆ ครึ่งชั่วโมงหลังจากรอไปได้สิบกว่านาที ก็พบว่ามีรถโดยสารขับตรงมา เป็นเวลาเกือบปีแล้วที่เขาไม่ได้นั่งรถโดยสาร CMBที่คุ้นเคยนี้เลยเริ่มแรกรถโดยสาร CMB คันนี้ขับได้ค่อนข้างเสถียรทว่าหลังจากผ่านไปได้ครึ่งชั่วโมงเข้าสู่ถนนลูกรังเขตชนบท รถก็เริ่มโคลงเคลงไปมา แน่นอนว่าอาหารเช้าที่กินเข้าไปก็พร้อมที่จะพุ่งออกมาจากปากของเขาได้ทุกเวลาคนที่อยู่บนรถคันนี้มีไม่มากเท่าไหร่นัก เป็นเพราะวันนี้ไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์หรือวันห
