ยุดนักขัตฤกษ์ จึงทำให้มีเพียงแค่คนแก่ที่กำลังนั่งรถกลับบ้านตัวเองเขาไม่ใช่คนแก่ เขาก็แค่คนที่กำลังจะกลับบ้านเท่านั้น……ด้านหน้าสุดของรถบัส CMB มีหน้าจอขนาดเล็กที่กำลังฉายรายการแข่งขันศึกตัดสินใต้หล้าของหลิงเกิงอยู่และเป็นช่วงที่กำลังรับรางวัลพอดี แน่นอนว่าเขาเองก็อยู่ในนั้นด้วย เขากดขอบหมวกลงพร้อมก้มหน้าราวกับมองไม่เห็นอะไรบนหน้าจอและเลื่อนอ่านข่าวจากโทรศัพท์ในมือไปเรื่อยๆทันใดนั้นเสียงของคนชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่ด้านหลังก็ดังขึ้น “เอ๋? นั่นมันลูกเถ้าแก่เย่ที่อยู่หมู่บ้านติดๆ กับพวกเราไม่ใช่เหรอ! โหได้ออกทีวีด้วย ดังใหญ่แล้ว!”คนเก็บตั๋วที่อยู่บนรถพูดขึ้น “ตอนลูกของเขายังเด็กๆเขาเคยแอบเข้ามาขโมยถั่วลิสงที่ร้านฉันอยู่บ่อยๆ ด้วยนะคงได้รับการอบรมจากพ่ออยู่ไม่น้อยเลย ถึงได้ดิบได้ดีไปแล้ว”คนขับรถที่กำลังสูบบุหรี่ครึ่งมวนพูดต่อว่า “นี่เป็นการแข่งขันของเกมหลิงอะไรสักอย่างนั่นแหละ ลูกของฉันก็อยากเล่นเหมือนกัน แต่หมวกใบนึงตั้ง 5000 หยวน แพงขนาดนั้นไม่รู้คนจะไปเล่นกันทำไมนักหนา ทำงานหาเงินยังจะมีประโยชน์กว่าไปนั่งเล่นเกมบ้าบออะไรก็ไม่รู้นั่นอีกเล่นไปก็ไม่เห็นจะมีประโยชน์อะไรเลย”“นั่นสินั่นสิ…”คนแก่ที่อยู่บนรถต่างก็ไม่ได้มีท่าทีสนใจเกมเหล่านี้เท่าไหร่นัก และพวกเขาก็เริ่มพูดคุยและแลกเปลี่ยนความเห็นเกี่ยวกับเกมในทางไม่ดีอย่างไม่หยุดหย่อน ทว่าโชคดีที่ไม่มีใครจำเย่ฮวาได้ ถ้าหากคนเก็บตั๋วคนนี้เห็นเขาค
