ใหญ่หลิงเกิง“เธอหักหลังความรักของฉัน เธอติดหนี้กับความรู้สึกผิดที่ทำไป ความรู้สึกมากมายเหล่านั้นไม่มีวันชดใช้และซื้อกลับคืนมาได้…”ภายในห้อง KTV ป้านเฉิงเยียนซากำลังร้องเพลงเก่าที่ผ่านมาหลายสิบปีด้วยเสียงขึ้นจมูก ตอนที่เย่ฮวากำลังยื่นไมค์ให้เยว่เอ๋อร์ที่นั่งอยู่บนโซฟา เขาก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของแก้วหู ภายในห้อง KTV เป็นสถานที่ที่ต้องใช้เสียงอยู่แล้ว สำหรับเขาไม่สามารถพูดได้ว่าชอบสถานที่แห่งนี้ แต่ก็ไม่ถึงกับเกลียดจนมาไม่ได้หลังจากคุยกับพี่เมิ่งครู่หนึ่งเย่ฮวาก็เดินออกจากห้องไป ด้านหลังของ KTV มีสวนสาธารณะขนาดย่อมบรรยากาศรอบๆ ถือว่าไม่เลว เขาจึงเลือกที่จะเดินไปสูดอากาศที่สดชื่นเพื่อพักผ่อนเสียหน่อยตอนที่กำลังเดินออกจากประตูใหญ่ของ KTV มู่จื่อหานก็เดินตามมา เขาหันไปมองเธอด้วยความแปลกใจ“อ้าวเสี่ยวหาน ไม่ร้องเพลงแล้วเหรอ? เพลงแรกที่เธอร้องเมื่อกี้เพราะมากเลยนะ”เธอส่ายหน้า “ที่จริงฉันก็ไม่ค่อยชอบสถานที่เสียงดังเท่าไหร่ แค่เห็นก็รู้แล้วว่านายกับฉันเหมือนกัน”เย่ฮวายักไหล่ “ฉันกะว่าจะไปวิ่งจ๊อกกิ้งที่สวนสาธารณะใกล้ๆ หน่อยน่ะ เธอออกมาแบบนี้ไม่กลัวพวกโจรที่ออกมาปล้นตอนดึกๆ เหรอ?”มู่จื่อหานเดินมาข้างๆ เย่ฮวาแล้วใช้ศอกชนแขนเขาเบาๆ “กลัวอะไรล่ะ นายก็เรียกเจ้าเม่ยเอ๋อร์ออกมาฆ่าคนพวกนั้นก็เรียบร้อยแล้ว…”“ฮ่ะๆ…ฮ่ะๆ…”……เสียงของแมลงและเสียงน้าไหลกระทบลงสู่พื้นดังอย่างต่อเนื่อง ภายใต้แสงไฟจากไฟ
