ียบและไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้ทุกคนเริ่มนั่งประจำตำแหน่งที่ตัวเองชอบเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โดยแต่ละโต๊ะยังคงมีเก้าอี้ว่างเหลือไว้โต๊ะของเย่ฮวามีพี่เมิ่ง ป้านเฉิงเยียนซา ลั่วอิง อิ่นหาน เยว่เอ๋อร์ มู่จื่อหานและเขารวมกันทั้งหมด 7 คน จึงทำให้ตอนนี้ยังเหลือเก้าอี้ว่างอีก 3 ที่ ซึ่งเว้นไว้ให้กับชางห่ายเกอและอู๋ตี๋ลั่ว เสียดายที่พี่หน่ายและนิ่งเชอู๋ล่านไม่ได้อยู่ด้วยไม่เช่นนั้นตำแหน่งที่นั่งคงจะเบียดเสียดกว่านี้น่าดูเลยตอนนี้เองร่างของหญิงสาวคนหนึ่งก็เดินตรงเข้ามาพร้อมกับยิ้มให้เย่ฮวา “เย่ฮวาฉันขอนั่งตรงนี้ด้วยคนได้ไหม?”เย่ฮวาหันไปมองคนอื่นๆ พี่เมิ่งเห็นเช่นนั้นก็รีบลุกขึ้นแล้วพูด “ยาวเนี่ยนผู้เล่นระดับสูงอุตส่าห์มานั่งกับพวกเราพวกเราก็ต้องยินดีอยู่แล้วล่ะ ถ้าเธอไม่รังเกียจที่จะต้องนั่งเบียดกับพวกเรา ก็นั่งด้วยกันเถอะ”“ขอบใจ” เธอตอบกลับมาเบาๆ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ข้างๆ เย่ฮวา เขาจึงหันไปมองเธอด้วยความแปลกใจ กิลด์อายฮว่าไม่ควรจะปรากฎตัวต่อสาธารณชนไม่ใช่เหรอ แต่ตอนนี้เธอกลับมานั่งกับพวกเขา แน่นอนว่ามันทำให้เขารู้สึกมึนตึบอยู่ไม่น้อยแต่หลังจากที่เห็นยาวเนี่ยนยิ้มแย้มและพูดคุยกับคนอื่นๆ ที่นั่งร่วมโต๊ะ เย่ฮวาก็รู้สึกดีใจขึ้นมา เพราะคนของกิลด์อายฮว่าไม่ได้เป็นคนเก็บตัวและเข้าถึงยากอย่างที่พวกเขาคิดไว้ เพียงแต่ไม่มีโอกาสที่เหมาะสมก็เท่านั้นเองในที่สุดก็ถึงเวลาเปิดงาน หยินเมิ่งขึ้นไปยืนอยู่บนเวทีหลังจา
