กที่ทุกคนเงียบเสียงลง ภายในห้องก็กลับมาเงียบสงัดอีกครั้ง ส่วนพนักงานบริการก็นำอาหารมาเสิร์ฟลงบนโต๊ะหยินเมิ่งยิ้มแย้มแจ่มใสพร้อมกับพูดผ่านไมค์ว่า“ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่เข้าร่วมงานเลี้ยงยามค่าคืนของงานศึกตัดสินใต้หล้าคืนนี้ แน่นอนว่างานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา เมื่อไม่กี่วันก่อนพวกเราเพิ่งจะมาจากทั่วทุกสารทิศและรวมตัวกันที่นี่ แต่ตอนนี้เรากลับต้องแยกย้ายกันอีกครั้งแล้ว คืนนี้ขอให้ทุกคนดื่มด่ากับอาหารและความสนุกสนานภายในงาน ทุกอย่างภายในงานทุกคนสามารถรับประทานได้ทุกอย่างตามความต้องการเลยนะคะ ส่วนสิ่งบันเทิงก็สามารถใช้งานได้ฟรีโดยไม่มีค่าใช้จ่ายเพิ่มเติมทุกอย่างที่อยู่ภายในนี้ทางสำนักงานใหญ่หลิงเกิงได้จัดเตรียมไว้ให้อย่างครบครันแล้ว และทางเราจะเป็นผู้ชำระค่าใช้จ่ายทั้งหมด เพื่อเป็นการไม่เสียเวลาขอเชิญผู้อำนวยการบริษัทหยินเฉินให้เกียรติขึ้นมากล่าวอะไรบนเวทีสักเล็กน้อยนะคะ”ด้านล่างเวทีเกิดเสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้งจนกึกก้องไปทั่วทั้งงานร่างของชายวัยกลางคนที่สวมใส่ด้วยเสื้อสูทก้าวเท้าขึ้นเวทีด้วยความหนักแน่นและมั่นคง เขารับไมค์จากหยินเมิ่งแล้วใช้สายตาที่คมดั่งนกอินทรีย์กวาดมองไปยังทุกคนที่อยู่ภายในงาน “สวัสดีครับทุกท่าน ผมหยินเทียนหยาง ผู้วางแผนและหนึ่งในผู้สร้างเกมหลินเกิง การที่ทุกคนได้มาอยู่รวมตัวกันที่นี่ในวันนี้ถือเป็นเกียรติอย่างมาก การดำเนินการของเกมหลิงเกิงผ่านไป 79 วันเต็มๆ แล้ว และช
