ๆ ด้วยเสียงสั่นเครือ ความเร็วของเสียงนั้นเร็วมาก ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีก็ดังขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนจะกำลังใกล้เข้ามาทางพวกเขา
“เหมือนจะ…”
“เสียงปูคลาน”
พนักงานขายที่เคยรับผิดชอบอาหารทะเลสดพูดขึ้นอย่างไม่แน่ใจหลังจากเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง
“หรือว่าผู้หญิงสองคนนั้นทำปูหลุดออกมา?”
ไม่น่าจะใช่…
นี่มันวันสิ้นโลกมานานขนาดนี้แล้ว ปูในตู้กระจกพวกนั้นน่าจะอดตายไปนานแล้ว
“กึก-กึก-กึก”
เสียงฟันกระทบกันไม่หยุด ยังไม่ทันที่เขาจะทันได้ตั้งตัว เพื่อนข้างๆ ก็ชี้ไปยังความมืดที่ไม่ไกลนักด้วยอาการตัวสั่น
“ปู…ปู!!”
เสียงนั้นคลานออกมาจากความมืด
หวังเถิงในใจตกตะลึงอย่างยิ่ง ในฐานะ ผู้ปลุกพลัง พลังของเขานั้นเหนือกว่าคนธรรมดามากนัก
ในชั่วพริบตาที่เห็นเงาดำนั้นปรากฏขึ้น เขาก็มองเห็นชัดเจนแล้วว่ามันคืออะไร!
“หนี!”
โดยไม่สนใจคนสองสามคนที่ยังคงยืนตะลึงอยู่กับที่ หวังเถิงกัดฟันแน่น มือเท้าอ่อนแรงเข็นรถเข็นวิ่งไปยังทิศทางของปล่องลิฟต์อย่างบ้าคลั่ง
ความกลัว…ความคลื่นไส้…
ความหนาวเย็นแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย
สายฟ้าฟาดนอกหน้าต่าง ส่องให้เห็นเงาดำที่คลานอยู่บนพื้น
นั่นคือปูที่มีขาปูยาวหลายเมตรงอกออกมาจากหัวคน…ตรงกลางใบหน้า
