ห้างสรรพสินค้าชั้นสาม สายลมหนาวพัดหวีดหวิวจนแสบแก้วหู
เม็ดฝนขนาดเท่าถั่วเหลืองสาดเข้ามาจากหน้าต่างที่แตกกระทบใบหน้าของชายคนหนึ่ง
ชายที่สวมแว่นตากรอบทองปาดน้ำฝนบนใบหน้าตามสัญชาตญาณ แล้วก็ขยับแว่นที่เบี้ยวให้เข้าที่
“พี่หวัง! ข้างนอก! ข้างนอกครับ!”
สายฟ้าฟาดวาบขึ้นชั่วครู่ ส่องให้เห็นดวงตาที่ตื่นตระหนกของเขา
“โวยวายอะไร!?”
หวังเถิงโยนถุงขนมปังกรอบในมือทิ้งอย่างหงุดหงิด วิ่งไปที่หน้าต่างที่แตกสองสามก้าว บนพื้น รอยเลือดแห้งกรังสีแดงคล้ำถูกน้ำฝนชะล้างจนดูสดขึ้นมาบ้าง
เขาชะโงกหัวออกไปพร้อมกับชายสวมแว่น มองไปยังทิศทางที่นิ้วของเขาชี้
เมื่อมองเห็นชัดเจน ก็แทบไม่เชื่อสายตา
ที่ลานจอดรถด้านนอก ซอมบี้ จำนวนมหาศาลเบียดเสียดกันอยู่ ผู้ตายที่ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยดูเหมือนจะกำลังล้อมอะไรบางอย่างอยู่ ชั้นแล้วชั้นเล่าจนกลายเป็นภูเขาลูกย่อมๆ
รถโดยสารที่กลุ่มของหลินอันเคยอยู่ว่างเปล่า ลานกว้างหน้าห้างสรรพสินค้าเต็มไปด้วย ซอมบี้ ที่แขนขาหักคลานไปมา
“ซอมบี้ พวกนี้…”
“น่าจะกระโดดลงมาจากที่นี่!”
ชายสวมแว่นชี้ไปที่หน้าต่างตรงหน้า ห้างสรรพสินค้าเพื่อความสวยงามได้ติดตั้งผนังกระจกขนาดใหญ่ ทุกๆ สองสามเมตรก็ถูกชนจนแตก เศษแ
