เมื่อไม่มี ซอมบี้ มาขวางทาง ทุกคนก็เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว
“โห! ของกินเพียบ! รวยแล้วโว้ย!”
“ที่นี่มีไก่ย่างกับพิซซ่าเป็นถุงๆ เลย!”
ภายในห้างสรรพสินค้าชั้นสอง เมื่อมีหลินอันเป็นผู้นำ ทุกคนถึงกับตื่นเต้นจนเหยียบรถเข็นวิ่งไปมาทั่ว
“วู้ฮู้~”
“ขาหมูถุงใหญ่!”
“หัวหมู!”
“เป็ดพะโล้สำเร็จรูป!”
นักศึกษาร่างสูงใหญ่เจ็ดแปดคนเหยียบอยู่บนแป้นรถเข็นข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ถีบพื้นเหมือนกำลังเล่นสกู๊ตเตอร์
“ฟิ้ว~”
ราวกับเล่นรถเลื่อน หลายคนวิ่งไปมาระหว่างชั้นวางสินค้า โยนอาหารบนชั้นลงในรถเข็นไม่หยุด
“ฮ่าๆ ออกมากับท่านหลินอันนี่มันสุดยอดจริงๆ!”
เด็กหนุ่มหัวเกรียนคนหนึ่งใบหน้าตื่นเต้น ในเวลาเพียงไม่กี่นาทีก็กองอาหารในรถเข็นจนเป็นภูเขา
“ใช่แล้ว มีท่านคอยคุมเชิง ไม่ต้องกังวลเรื่อง ซอมบี้ เลย!”
“ให้ตายสิ ตอนที่ออกไปหาเสบียงกับพวก ผู้ปลุกพลัง กลุ่มนั้น เหมือนกับทหารญี่ปุ่นบุกหมู่บ้านเลย!”
“ย่องเข้าหมู่บ้านเงียบๆ…ห้ามยิงปืน”
หลายคนหัวเราะล้อเลียนกันสองสามประโยค เมื่อมีพลังจิตอันแข็งแกร่งของหลินอันคอยตรวจจับ พวกเขาจึงไม่กลัวว่าจะถูก ซอมบี้ ที่อาจจะยังหลงเหลืออยู่ลอบโจมตี
เกาเทียนมองดูบรรยากาศที่คึกคักของเพื่อนๆ อารมณ์ที่หดห
