ก้วที่หลงเหลืออยู่บนพื้นบ่งบอกว่าเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เอง
“ให้ตายเถอะ…”
หวังเถิงมองไปรอบๆ มองดูภูเขาซากศพที่อยู่ไกลออกไปด้วยความประหลาดใจ
“มิน่าเล่าทำไมพวกเราถึงไม่เจอ ซอมบี้ เลยสักตัว”
“ที่แท้ก็กระโดดลงไปกินพวกนั้นกันหมดแล้ว?”
ห้างสรรพสินค้าใหญ่มาก เดิมทีเขาคิดว่า ซอมบี้ พวกนี้แค่ถูกเสียงที่ประตูใหญ่ชั้นหนึ่งดึงดูด และรวมตัวกันอยู่ที่ตำแหน่งที่ใกล้ประตูใหญ่ที่สุดของแต่ละชั้น ท้ายที่สุดแล้ว ซอมบี้ ที่ไม่มีความคิดเหล่านี้ จะทำตามสัญชาตญาณในการหาเส้นทางที่ใกล้ที่สุดเท่านั้น ไม่รู้จักการอ้อม
“ช่างหัวพวกมัน ฉันว่าพวกนั้นคงจะถูกกินจนเหลือแต่กระดูกแล้วล่ะ จัดการของพวกนี้เสร็จแล้วรีบพาคนสองสามคนขึ้นไปชั้นบน!”
แม้จะไม่รู้ว่าทำไมพวกคนนอกกลุ่มนั้นถึงได้ดึงดูด ซอมบี้ ได้มากขนาดนี้ แต่เขาก็ไม่ได้คิดที่จะไปสืบสาวราวเรื่อง ในทีมของคนนอกกลุ่มนั้นเห็นได้ชัดว่ามี ผู้ปลุกพลัง อยู่ การมีทักษะพิเศษอะไรบางอย่างก็เป็นเรื่องปกติ
“พี่หวัง พวกเรายังจะขึ้นไปอีกเหรอครับ!?”
ชายสวมแว่นปาดน้ำฝนบนใบหน้าอย่างตื่นตระหนก เขารู้สึกว่าน้ำฝนช่วงนี้เมื่อตกลงบนตัวแล้วมีความรู้สึกแสบร้อน อากาศที่เปลี่ยนแปลงกะทันหัน, ภูเขา
