นายต้องรับปากก่อนว่านายจะไม่บอกคนอื่นในสิ่งที่นายเห็นที่นี่และนายเองก็น่าจะรู้ดีว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง”เย่ฮวาพยักหน้าด้วยท่าทางจริงจัง “ฉันรู้ ฉันขอใช้ตัวฉันเป็นประกันเลย…ฉันจะไม่พูดเด็ดขาด…”ยาวเนี่ยนปราดตามอง “ฉันไม่รู้ว่านายเป็นคนยังไง แต่ก็หวังว่ามันจะคุ้มค่าพอที่จะให้ฉันเชื่อนะ…”“……”……เย่ฮวาเดินตามยาวเนี่ยนไปอย่างเงียบๆ ตอนนี้พวกเขาเข้ามาด้านในป่าหมอกแล้ว และระหว่างทางที่เดินก็ซับซ้อนเสียจนรู้สึกวิงเวียนไปหมด ทว่ายาวเนี่ยนกลับเดินนำเขาอย่างคุ้นเคย เพียงไม่กี่นาทีให้หลังพวกเขาก็เดินทางมาถึงเนินเขาลูกเล็กแห่งหนึ่งเมื่อเดินขึ้นมาด้านบนเขา หมอกที่หนาและทึบตรงหน้าก็มลายหายไป ทว่าภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาแทบจะอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึงกลุ่มเขารายล้อมอยู่รอบๆ เหมือนกับหยกหินใหญ่ที่รายล้อมอยู่ภายในก้อนเมฆราวกับแดนสวรรค์ ตรงกลางคือเมืองขนาดเล็กแห่งหนึ่ง กระท่อมถูกวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ สายตาของยาวเนี่ยนเปล่งประกายขึ้นเล็กน้อย ซึ่งทำให้เย่ฮวารับรู้ได้ในทันทีว่าพวกเขาเดินทางมาถึงแล้วเมืองหมอกราตรีแตกต่างจากที่เขาคิดไว้มาก บางทีอาจจะเป็นเพราะตอนนี้เป็นช่วงบ่าย หมอกยังไม่ได้หนาทึบเท่าไหร่นัก และก็ไม่มีดวงดาวยามค่าคืนเหมือนที่เขาคิดไว้ด้วย จึงทำให้ความระยิบระยับที่จินตนาการไว้ในหัวหายไปในทันที ทว่าฉากตรงหน้าก็สามารถเรียกได้ว่ามีความสวยงามเป็นอย่างมากแล้วยาวเยี่ยนยกแขนขาวๆ ของเธอขึ้นพลันชี้ไ
