ให้ฉันนั่งลงก่อนเถอะ…เฮ้ย…ทำอะไรของเธอเนี่ย! อย่าเอาขามารัดเอวฉันนะ!!!”เย่ฮวารีบใช้พละกำลังที่ตัวเองมีแกะพี่หน่ายออกจากตัวแล้วรีบนั่งลงพร้อมกับถอนหายใจออกมา เมื่อหันไปมองมู่จื่อหานที่อยู่ข้างๆ เย่ฮวาก็ชะงักไปในทันที “เสี่ยวหานเป็นอะไร? ทำไมหน้าแดงขนาดนี้ล่ะเนี่ย?”พี่หน่ายจับมือเย่ฮวา “เมื่อกี้หัวหน้าเพิ่งจะพนันกับฉันว่าถ้านายชนะ หัวหน้าจะจุ๊บนายหนึ่งครั้ง…”เย่ฮวาส่ายหน้า “จะเป็นไปได้ยังไง เสี่ยวหานเนี่ยนะจะมาพนันเรื่องไร้สาระแบบนี้กับเธอ…”พี่หน่ายเม้มปาก พร้อมกับหรี่ตาลงจนกลายเป็นรูปสระอิ “ฉันบอกว่า ‘พวกเรามาพนันกันเถอะ ถ้าใครแพ้คนนั้นต้องจุ๊บเย่เย่น้อยนะ ฉันพนันได้เลยว่าเย่เย่น้อยต้องชนะแน่’ หลังจากนั้นหัวหน้าก็ไม่ได้พูดอะไร ซึ่งฉันก็ถือว่าเราตกลงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว”มุมปากเย่ฮวากระตุกขึ้น “ที่เขาไม่พูดเพราะเขาไม่อยากจะสนใจเธอต่างหากล่ะ ดูท่าทางโอ้อวดของเธอเข้าสิ…”“แต่หัวหน้าจะจุ๊บจุ๊บนายตั้งครั้งหนึ่งเลยนะ นายคิดเวลา สถานที่และฉากวิวทิวทัศน์เพื่อที่จะจุ๊บเธอได้เลย ไม่ต้องกลัวนะ ฉันเป็นพยานให้แล้ว ถ้าหัวหน้าไม่ให้นายจุ๊บล่ะก็… ”พี่หน่ายถลกแขนเสื้อขึ้น “ถ้าไม่จุ๊บเดี๋ยวฉันจัดการให้เอง!!!”“จัดการกับเตี่ยเธอสิ!”เย่ฮวาโบกมือ “ช่างเถอะ พวกเรากลับกันดีกว่า น่าเสียดายนะที่ไม่ได้โอบโม่อี้หลงหลินไปนั่งรวมตัวกินข้าวกับพวกเราด้วย…”“แหม…เย่เย่น้อยก็คิดอยากจะสอยโม่อี้หลงหลินจริงๆสินะ!”“……”…
