ุ้มกันไว้แล้วค่อยฆ่ามอนสเตอร์ตรงหน้าเพื่อฝ่าวงล้อมเข้าไป”เยว่เอ๋อร์พยักหน้า “แบบที่พี่หน่ายพูดก็ดีเหมือนกันนะพวกเราจะลองสักหน่อยไหม?”เย่ฮวาหันไปมองป้อมปราการแล้วเอ่ย “เดี๋ยวฉันขอลองเข้าไปก่อนแล้วกัน เมื่อกี้วิญญาณนักรบพวกนั้นเพิ่งจะมุดกลับลงดินไป ไม่รู้ว่าระหว่างกำแพงชั้นหนึ่งและชั้นสองจะมีอะไรโผล่ขึ้นมาอีกรึเปล่า ถ้าไม่มีอะไรโผล่ขึ้นมาก็ใช้วิธีการของพี่หน่ายได้ เพราะตอนนี้พวกเราไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”“อืม”เย่ฮวาหันไปมองทุกคนปราดหนึ่งและสูดหายใจเข้าจนลึก หลังจากนั้นก็ก้าวเท้าผ่านประตูใหญ่บานแรกเข้าไปเหล่ามอนสเตอร์หมาป่าที่เคยโจมตีพวกเขาก่อนหน้านี้ได้กลายเป็นศพไปหมดแล้ว และวิญญาณทหารผู้หลงทางก็ยังไม่ถูกรีเฟรชกลับขึ้นมาหลังจากที่เย่ฮวาก้าวเท้าเข้าสู่ประตูเหล็กบานที่สองก็พบว่ามีวิญญาณทหารที่ผุดขึ้นมาจากพื้นดินจำนวนนับไม่ถ้วน และพุ่งเข้าใส่ตำแหน่งที่เย่ฮวายืนอยู่ เขาจึงพูดขึ้นมาว่า “ทุกคนเห็นแล้วใช่ไหมว่าพวกมันจะปรากฏตัวขึ้นตอนที่พวกเราเข้ามาสู่ประตูเหล็กที่สอง ถ้าจะเข้าไปด้านในก็คงจะต้องอยู่ที่ฝูเซิงรั่วเมิ่งและพี่หน่ายแล้วล่ะ”ฝูเซิงรั่วเมิ่งกราชับกริชแล้วพูดเสียงเรียบ “เข้าใจแล้ว”พี่หน่ายยิ้ม หลังจากนั้นพวกเขาก็กลับเข้ามาอยู่ในป้อมปราการอีกครั้ง เป็นเพราะไม่มีหมาป่าผุดขึ้นมาแล้วจึงทำให้ลดความยุ่งยากไปได้ไม่น้อย และพวกเขาก็สามารถเดินมาถึงประตูเหล็กบานที่สองได้อย่างรวดเร็วทุกคนเงียบเสีย
