ถบนี้ ดังนั้นการเดินทางผ่านเหล่ามอนสเตอร์เหล่านี้จึงกลายเป็นเรื่องง่ายดายและไม่ได้รับอันตรายแต่อย่างใดด้านล่างของกำแพงเมือง……เย่ฮวามองดูกำแพงอิฐที่มีความสูงเกือบ 10 เมตรก็พบว่าด้านบนเกิดเป็นตะไคร่เกาะจับอยู่ทุกอณู ป้อมปราการทั้งหมดถูกปกคลุมไปด้วยหมอกควันและกลิ่นอายแห่งความตายประตูเหล็กของป้อมปราการนี้แม้ว่าจะถูกสนิมเกาะกินไปแล้ว แต่มันก็ยังไม่สามารถที่จะเปิดออกหรือเข้าไปด้านในได้ จึงทำให้พวกเขาถูกปิดกั้นอยู่ทางด้านนอกอย่างสมบูรณ์ป้านเฉิงเยียนซายืนมองดูประตูเหล็กพลันกล่าวว่า“สนิมขึ้นหมดแล้วไม่ว่าจะจากด้านในหรือด้านนอกก็ไม่มีทางที่จะเปิดออกได้ หรือว่าพวกเราต้องใช้อาวุธเพื่อตัดประตูเหล็กนี่ให้เป็นรูแล้วมุดเข้าไปด้านใน?”เย่ฮวาขมวดคิ้ว “วิธีนี้ไม่เวิร์คหรอก ระยะทาง 8ชั่วโมงเราฆ่ามอนสเตอร์ไปไม่น้อย ค่าความทนทานของไอเท็มก็เหลืออีกไม่มากแล้วด้วย ถ้าเราเอามันมาเจาะประตูอาจจะทำให้ค่าความทนทานหมดเร็วขึ้น นี่เป็นแค่การเริ่มต้นเท่านั้น ปัญหาที่แท้จริงคือสิ่งที่รอเราอยู่ด้านในต่างหากล่ะ ตอนนี้ไอเท็มของพวกเรายังไม่สามารถนำกลับไปซ่อมได้ ถ้าหากใช้จนค่าความทนทานหมด มีแต่จะสร้างความยากลำบากให้กับพวกเรา”พี่เมิ่งพยักหน้าเห็นด้วย “ที่เย่ฮว่าพูดถูกต้องที่สุดประตูเหล็กนี้เป็นประตูใหญ่ของป้อมปราการที่มีความแข็งแรงมาก ซึ่งเป็นเรื่องยากถ้าคิดจะทำลายประตูนี้ หากไม่ใช่อาวุธระดับทองแล้วล่ะก็ไม่มีทางทำลายได้แน่น
