จึงเป็นคนแรกที่ค่อยๆ ดึงประตูลิฟต์เปิดออก
“เอี๊ยด…”
ภายในห้างที่มืดสลัวดูน่าขนลุกไปบ้าง ทุกหนทุกแห่งมีชั้นวางสินค้าที่ถูกผลักล้มระเนระนาด สินค้ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้น
พื้นกระเบื้องที่มันวาวเต็มไปด้วยฝุ่นผง บดบังรอยเลือดสีแดงคล้ำไว้เป็นทางยาว
“ไปที่โซนอาหารกระป๋องกับลูกกวาด!”
“ให้ตายเถอะ ไม่ได้กินเนื้อมาหลายวันแล้ว ในปากจะจืดชืดจนนกบินออกมาได้อยู่แล้ว!”
“ได้เลยครับ! หัวหน้า!”
ลูกน้องสองสามคนเข้ามาในห้างด้วยใบหน้าเปี่ยมสุข ก่อนหน้านี้โซนอาหารกระป๋องมี ซอมบี้ เยอะมาก พวกเขาเข้าไปไม่ได้เลย ต่อให้จักจั่นพลีชีพของหวังเถิงจะระเบิด ซอมบี้ ไปกลุ่มหนึ่ง แต่ก็จะมี ซอมบี้ กลุ่มใหม่ที่ได้ยินเสียงเข้ามาแทนที่ นี่จึงทำให้พวกเขาทำได้เพียงหาอาหารอยู่บริเวณรอบนอก
ตอนนี้ที่ไม่มี ซอมบี้ มาขวางทาง ย่อมทำให้พวกเขาดีใจจนเนื้อเต้น
“ขน! มีเท่าไหร่ขนให้หมด!”
หวังเถิงเข็นรถเข็นวิ่งไปยังโซนลูกกวาดอย่างรวดเร็ว ในฐานะ ผู้ปลุกพลัง เขาใช้พลังงานมากกว่าคนธรรมดามาก ช็อกโกแลตและลูกกวาดที่มีขนาดเล็กและให้พลังงานสูงคือสิ่งที่เขาต้องการมากที่สุด
“สวบๆ” (เสียงแกะลูกกวาด)
เด็กสาวในชุดทำงานสีน้ำเงินซอมซ่อก็แอบย่องตามไปยังโซนลูกกวาด เธอรีบค
