จนทำให้เลเวลของเธออัพอีกครั้ง และแน่นอนว่ามันทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉาขึ้นมาในช่วงเวลานี้เย่ฮวาก็ยังคงต่อสู้กับมอนสเตอร์อย่างเมามันส์ แต่เป็นเพราะเมื่อคืนมีเวลานอนเพียงเล็กน้อยเท่านั้น จึงทำให้ตอนนี้รู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งของหนังตาที่แทบจะปิดอยู่รอมร่อ มู่จื่อหานที่ใส่ใจรายละเอียดทุกอย่างก็สังเกตเห็นถึงความอ่อนล้าได้ เธอจึงยิ้มพลางพูดขึ้นว่า“เย่ฮว่านายออกไปพักก่อนเถอะ ฉันกับพี่หน่ายคงจะไม่สามารถอัพเลเวลเพิ่มได้ในช่วงนี้แล้ว เดี๋ยวพวกเราจะไปช่วยเยว่เอ๋อร์คัดผู้เล่นที่เมืองชิงสุ่ยก่อน”เย่ฮวาพยักหน้าตอบกลับไปแล้วพูดขึ้น “ก็ได้ งั้นการ์ดปิดผนึกสี่ใบนี้เธอเอาไปแล้วกัน ฝากเอาไปกระจายให้สมาชิกคนอื่นๆ ด้วย ฉันขอตัวไปนอนก่อน~”พี่หน่ายโบกมือไปมา “บ๊ายบายนะเย่เย่น้อย ถ้ามีอะไรก็เคาะกำแพงแล้วเปิดประตูทิ้งไว้นะ เดี๋ยวฉันจะเข้าไปนอนเป็นเพื่อนเธอเอง~”ช่องทวารของเย่ฮวาขมิบเข้าจนแน่น “หยุดเลย! ฉันยอมเรียกให้เยว่เอ๋อร์มาเล่นไพ่พิชิตแลนด์ลอร์ด ดีกว่าที่จะให้เธอมานอนเป็นเพื่อน!”“พี่สาวคนนี้น่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ?”มู่จื่อหานยิ้ม “เย่ฮว่าอาจจะกลัวว่าเธอกอบโกยผลประโยชน์จากเขาแล้วไม่รับผิดชอบนั่นแหละ~”“เหอะๆๆ พี่สาวไม่ทำแบบนั้นหรอกน้า ฉันให้สาบาน!” พี่หน่ายพูดไปพลางพร้อมกับยกมือเล็กๆ ของเธอขึ้นมาเย่ฮวาถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วส่ายหน้า “ฉันออกจากเกมแล้วนะ พี่หน่าย หัวหน้าฝันดี”“ฝันดีนะจุ๊บๆ~” พี่หน่าย
