พูดแล้วส่งจุ๊บมาให้เย่ฮวามู่จื่อหานยิ้มพลางเอ่ย “ไปนอนเถอะ ฝันดี”“อื้ม”เย่ฮวาถอดหมวกออกและเดินตรงไปยังห้องน้าเพื่อล้างหน้าแปรงฟัน หลังจากนั้นก็เอนกายลงบนเตียงและนอนหลับลึกทันที…เช้าวันรุ่งขึ้นเย่ฮวาตื่นขึ้นมาเป็นช่วงเวลาตี 4 ซึ่งนับเวลาดูแล้วเขาใช้เวลานอนไปเกือบ 7 ชั่วโมง ซึ่งตอนนี้พละกำลังได้กลับมาอีกครั้งแล้ว ทันใดนั้นเขาจึงรีบดีดตัวเองขึ้นมาจากเตียง แม้ว่าจะเปิดแอร์นอนแต่ก็ยังรู้สึกเหนียวตัวอยู่ดี เขาเลยเดินเข้าไปอาบน้าจนทำให้ร่างกายกลับมาสดชื่นอีกครั้งเย่ฮวาหยิบนมออกมาจากตู้เย็นแล้วนั่งดื่มตรงระเบียงห้องพลางมองดวงดาวที่ประดับอยู่บนฟ้า แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาเป็นสีขาวนวล เมืองใหญ่ยามราตรีแตกต่างกับสถานที่ที่เขาใช้ชีวิตอยู่ กำแพงและตึกราบ้านช่องที่เย็นเฉียบ ไร้ซึ่งเสียงตั๊กแตน ไร้ซึ่งเสียงแปลกประหลาดจากเพื่อนบ้านยามค่าคืน และไร้ซึ่งเสียงเพลงที่ดังจากพื้นที่เต้นรำด้านล่างหอของพวกมนุษย์ป้า……ทุกอย่างเต็มไปด้วยความเงียบสงัดจนทำให้ภายในใจของผู้ที่อยู่อาศัยสงบนิ่งไปด้วย ตอนนี้พื้นปฐพีแทบจะไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาเลยสักนิด“ฟึบ!”เสียงเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับแสงไฟจากระเบียงห้องข้างๆ ที่ถูกเปิด เสียงหน้าต่างเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบาพร้อมกับร่างอันงดงามที่เดินออกมาซึ่งสวมใส่ด้วยชุดกระโปรงสีขาวผ่อง เธอยกแขนบิดขี้เกียจขึ้นทำให้ผมที่ประบ่าของเธออยู่นั้นถูกเผยออกจนเห็นคอที่ขาวผ่องของเธอ ดวงตาที่เป็น
