ลมเย็นแผ่วเบาพัดผ่านมาจนเกิดเป็นเสียงลมขึ้นตรงบริเวณนอกหน้าต่าง ตรงข้ามคือหญิงสาวผู้น่ารักที่มีใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มจางๆ เป็นดั่งร่มเงาที่น่ารื่นรมย์ภายใต้ดวงอาทิตย์ในช่วงฤดูร้อนเย่ฮวาไอกระแอมออกมาสองครั้งแล้วยิ้มเบาๆ “ถ้าฉันจะบอกว่าที่จริงฉันอยากจะพูดกับเธอเหมือนกับที่จิ่วตู้โยหมิงพูด เธอจะว่ายังไง?”ยาวเนี่ยนกัดหลอดดูดน้าผลไม้แล้วยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มที่หวานหยดย้อย “ถึงแม้ฉันจะไม่ได้ทำท่าทางราวกับไม่ได้ยินเหมือนกับที่ทำกับจิ่วตู้โยหมิง แต่ฉันก็ยังคงต้องปฏิเสธนายอยู่ดี เพราะ…ฉันไม่มีอำนาจขนาดนั้น…”เย่ฮวายักไหล่ “ที่จริงฉันสนใจในตัวพวกเธอมากเลยนะ แต่คิดว่าเธอคงไม่พูดหรอก ดังนั้นสิ่งที่ฉันอยากจะพูดมีเพียงแค่อย่างเดียวก็คือ ทำไมพี่คนนั้นของเธอถึงได้รู้จักฉัน?”ยาวเนี่ยนเอนตัวลงกับพนักพิงเก้าอี้แล้วทัดผมของเธอไปที่ด้านหลังใบหู “ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ถ้ามีโอกาสพวกเราก็ยังสามารถที่จะร่วมมือกันได้ ดูเหมือนว่าพี่ของฉันจะสนใจในตัวนายเหมือนกัน”คิ้วของเย่ฮวาเลิกสูงเมื่อได้ยินคำพูดนี้ เพราะดูเหมือนจะเริ่มมีโอกาสขึ้นมาแล้ว แต่คำพูดของเธอดูหนักแน่นราวกับไม่อยากจะพูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องของพวกเธออีก ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ดูเหมือนว่าคงจะไม่มีอะไรที่อยากจะถามแล้วล่ะเย่ฮวาหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วเปิดรูปถ่ายภาพนิ่งภายในกระทู้ออกมา ซึ่งเป็นภาพผู้เล่นที่มีพลังปราณสีดำล้อมรอบตัว เย่ฮวายื่นมันไปตรงหน้ายาว
