นใหม่อีกครั้งในวันพรุ่งนี้ค่ะ!”หลังจากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันออกจากห้องแข่งขันไป ทว่าในเวลานี้เองสายตาของเย่ฮวาก็เล็งเป้าไปยังคนๆหนึ่ง เขาหันไปขอตัวกับมู่จื่อหานแล้วรีบวิ่งไปหาคนนั้นทันทีใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นมีรอยยิ้มจางๆ อยู่บนใบหน้า จนเผยให้เห็นเขี้ยวเล็กๆ ราวกับเขี้ยวเสือที่น่ารักของเธอ เธอกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้พร้อมกับหนังสือที่อยู่ในมือ เธอคือยาวเนี่ยนคนที่ตามหามาโดยตลอดยังไม่ทันที่จะก้าวเท้าไปถึงตรงหน้าเธอ จิ่วตู้โยหมิงก็ตัดหน้าเข้าไปหาเธอก่อนเสียแล้ว เขายิ้มแล้วพูดขึ้น “น้องยาวเนี่ยนฉันเห็นว่าเธอยังไม่มีกิลด์ ฉันว่าเธอกับเพื่อนๆของเธอเข้ามาอยู่ซายวี่กับพวกฉันดีกว่านะ ฉันจะตอบแทนพวกเธอด้วยค่าจ้างสูงๆ เลย สนใจไหมล่ะ?”ยาวเนี่ยนยังคงนิ่งราวกับไม่ได้ยินอะไร และไม่ได้สังเกตเห็นถึงการมาถึงของจิ่วตู้โยหมิง เธอยังคงพลิกหนังสือในมือของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจ ท่าทางของเธอทำให้จิ่วตู้โยหมิงหน้าแข็งทื่อไปเล็กน้อย หลังจากเงียบไปได้สิบกว่าวิเขาก็พูดต่อว่า “เธอไม่มาก็ไม่เป็นไร แต่พวกเรามาเป็นเพื่อนกันดีไหม หลังจากนี้ถ้ามีปัญหาอะไรก็มาหาฉันได้เลย ฉันยินดีที่จะช่วยอย่างเต็มที่เลยนะ”ยาวเนี่ยนยังคงเงียบและไม่ไหวติง ซึ่งทำให้สีหน้าของอีกฝ่ายแข็งทื่อมากกว่าเดิม ชายหนุ่มผู้มีชื่อเสียงอย่างจิ่วตู้โยหมิงแห่งเมืองชิงสุ่ยใครเห็นต่างก็ต้องให้เกียรติเขา ทว่าเมื่อมาอยู่ต่อหน้าหญิงสาวตรงหน้าเธอกลับแสดงท่าทีไม่
