สนใจอีกทั้งยังไม่ไว้หน้าเขาแม้แต่น้อยจิ่วตู้โยหมิงยืนนิ่งอยู่ข้างยาวเนี่ยนอยู่เกือบสิบวินาทีหลังจากเขาเปล่งเสียงหึออกมาจากลำคอแล้วก็เดินจากไปทันที ท่าทางของยาวเนี่ยนแสดงให้เห็นได้อย่างชัดเจนว่าเธอไม่ได้สนใจกิลด์ซายวี่แม้แต่น้อย ดังนั้นเขาจึงไม่คิดที่จะพูดกับเธอต่อให้เสียเวลาเย่ฮวาที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกลก็เห็นฉากทุกอย่างตรงหน้าแล้ว ถ้าหากเข้าไปตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเหมาะสมหรือไม่ เพราะขนาดจิ่วตู้โยหมิงยังเจอท่าทางที่เฉยเมยขนาดนั้น ถ้าเข้าไปเธอคงจะยิ่งนิ่งเฉยเข้าไปใหญ่ในเวลานี้เองเสียง “ฟึบ” ก็ดังขึ้นพร้อมกับหนังสือในมือของเธอที่ถูกปิดลง เธอสูดหายใจเข้าจนลึกและกวาดตามองไปรอบๆ ทันใดนั้นสายตาของเธอก็หยุดลงตรงหน้าเขาพร้อมกับกวักมือเรียกเข้าไปหาเย่ฮวาชะงักไปในทันที นี่…เรียกฉันด้วยตัวเองเลยเหรอ…เย่ฮวารีบสาวเท้าไปด้านหน้าทันที ยาวเนี่ยนตบที่นั่งซึ่งอยู่ข้างๆ เธอแล้วพูดกับเขา “นั่งสิ~”เย่ฮวาพยักหน้าให้เธอเล็กน้อยก่อนที่จะรีบนั่งลงข้างๆเธอ คนที่อยู่รอบๆ ตอนนี้ต่างก็จ้องมองมาที่เขา ซึ่งสายตาของคนเหล่านั้นมีทั้งอิจฉาริษยาและเยาะเย้ย…ตอนที่หันไปก็พบว่าสายตาของโม่อี้หลงส่าวเองก็มองมาที่เขาแวบหนึ่งก่อนที่จะมองข้ามไปยาวเนี่ยนพูดด้วยน้าเสียงที่น่ารักขึ้นมาว่า “พี่ของฉันเคยบอกว่าในหลิงเกิงมีอยู่สองคนที่ไม่ควรจะไปยุ่งและสร้างศัตรูก็คือโม่อี้หลงส่าวและอีเย่กูโจว ฉันรู้สึกแปลกใจมาโดยตลอดว่าทำไมพี่ของฉันถ
