“ปัง!”“3587”เสียงของแข็งกระแทกเข้ากับพื้นดินอย่างแรง พร้อมกับร่างของเย่ฮวาที่กระเด็นลอยออกกลางอากาศราวกับเป็นลูกกระสุนปืน อุ้งเท้าของราชาแรดเกราะกว้างตะปบเข้ากับพื้นจนเกิดเป็นหลุมขนาดใหญ่ขึ้น ในเวลาเดียวกันมันก็เปล่งเสียงคำรามออกมาจนดังกึกก้องไปทั่วทั้งป่ามู่จื่อหานขมวดคิ้วเข้าหากันขณะที่ใช้หอกยาวในมือของเธอแทงไปด้านหน้า ในเวลาเดียวกันก็ยกโล่อีกมือหนึ่งขึ้นมาเพื่อต้านการโจมตีของบอสตรงหน้า ระหว่างที่สู้กับมันเธอก็พูดขึ้นมาว่า “สกิลแรกของบอสถูกใช้งานแล้ว! โม่ซางนายระวังตัวด้วย ทุกคนใช้พลังเพลิงแต่ระวังฆ่าความเกลียดชังไว้ อย่าดึงไปจากฉันเด็ดขาด!”โม่ซางกราชับหอกในมือแล้วพูด “สัตว์เลี้ยงของพวกเราไม่ต่างอะไรกับผักปลาเลยตอนนี้ พวกมันแทบจะไม่สามารถต้านการโจมตีของบอสได้เลยด้วยซ้า ตอนนี้การโจมตีหลักคงต้องพึ่งหัวหน้ากับรองหัวหน้าเท่านั้น ยิ่งเราลากเวลาออกไปนานเท่าไหร่เราจะยิ่งเสียเปรียบมากขึ้น!”เย่ฮวาที่กลับมายืนได้อย่างมั่นคงอีกครั้งพร้อมกับฮีลจากพี่หน่าย หลังจากที่เลือดกลับมาเต็มหลอดอีกครั้งเขาก็พูดขึ้นมาว่า “เยว่เอ๋อร์กับอิงนั่วซื่อเยียนย้ายไปโจมตีจากทางด้านหลังของโม่ซาง การโจมตีของโม่ซางมีจำกัดตอนนี้การโจมตีของพวกเราและหัวหน้ายังสูงอยู่ ส่วนพี่หน่ายเองก็มีการฮีลที่สูงเหมือนกัน มันอาจจะดึงค่าความเกลียดชังจากบอสส่วนใหญ่ไปได้ ถ้าพวกเธอยังอยู่ใกล้กับพวกเราอาจจะอันตรายเกินไป ถอยไปอยู่จุดที่ปลอ
