แต่โดยดีส่วนพี่เมิ่งนำไอเท็มระดับทองออกมา 10 ชิ้น ทว่าลั่วอิงไม่ได้ใจกว้างเท่ากับพี่เมิ่งเท่าไหร่นัก เพราะกิลด์อี้เมิ่งเก๋อมีผู้เล่นค่อนข้างน้อย ซึ่งมีอยู่ราวๆ 1500 คนโดยประมาณเท่านั้น แม้ว่ากิลด์จะมีจำนวนคนไม่มากแต่ก็มีคุณภาพทุกคน ไอเท็มและอุปกรณ์บนตัวของผู้เล่นต่างก็กระจายกันอย่างทั่วถึง ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่กิลด์อื่นๆ ทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ไม่สามารถที่จะทำได้ลั่วอิงหยิบหนังสือออกมาหนึ่งเล่ม ซึ่งนอกจากไอเท็มบนตัวของเธอแล้วก็มีแค่หนังสือเล่มนี้ที่หยิบออกมาได้หนังสือเล่มนี้เขาเคยได้ยินถึงประวัติของมันมาก่อน เพราะมันเป็นหนังสือที่จะมองเห็นเลเวลของมอนสเตอร์ที่อยู่สูงกว่าตัวเองได้ถึง 20 เลเวล นอกจากนี้ยังสามารถที่จะหาข้อมูลจากแผนที่ที่มีเลเวลสูงไม่เกินกว่าเลเวลของตัวเอง10 เลเวลได้ ซึ่งถือว่าเป็นหนังสือประมวลสาส์นร้อยพระคลังของหลิงเกิงเล่มหนึ่งเลยพี่เมิ่งเห็นว่าลั่วอิงหยิบหนังสือเล่มนี้ออกมาพร้อมกับถามขึ้นมาว่า “ของชิ้นนี้มีแค่เล่มเดียวจะแบ่งยังไงล่ะเนี่ย?”พี่หน่ายหรี่ตาลงแล้วมองมาที่เขา “เย่เย่น้อยว่ามาสิว่าพวกเราจะทำยังไงกับมันดี?”เย่ฮวาเงียบโดยไม่พูดอะไร เยว่เอ๋อร์เห็นเช่นนั้นก็พูดขึ้นมาว่า “งั้นพวกเรามาชกกัน ถ้าใครชนะก็ได้ไปดีไหม?”ป้านเฉิงเยียนซา “ชกกับผีสิ! พวกเธอมีตั้งสี่คนนะ!”เยว่เอ๋อร์พูดต่อ “ถ้างั้นก็โหวต ใครชนะก็ได้ไป~”ป้านเฉิงเยียนซา “โหวตกับผีสิ! พวกเธอมีตั้งสี่คนนะ!”มู่จื่อหานยก
