“ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันคู่ที่เจ็ดด้านขึ้นมาบนเวทีได้เลยค่ะ!”หยินเมิ่งยิ้มออกมา “เมืองหลักอื่นอาจจะยังไม่รู้นะคะทว่าสำหรับเมืองชิงสุ่ยแล้วไม่มีใครไม่รู้จักอีเย่กูโจวแห่งกิลด์หานเยว่เหมิง เขาคือผู้เล่นเผ่าเทพเพียงคนเดียวของเซิร์ฟเวอร์ในเวลานี้ และเขาก็สามารถปีนป่ายจากผู้เล่นตัวเล็กๆ จนกลายมาเป็นผู้เล่นที่มีความแข็งแกร่งในเวลานี้ตอนนี้เขาจะได้เจอกับนักฆ่าที่แข่งแกร่งที่สุดของสตูดิโอชางหลงแห่งเมืองว่านต่าว การต่อสู้ระหว่างทั้งสองคนจะเป็นอย่างไรเชิญติดตามและรับชมไปพร้อมๆ กันได้เลยค่ะ”เย่ฮวาสูดหายใจเข้าจนเต็มปอดแล้วพูดอย่างช้าๆ “ถึงตาฉันแล้ว~”พี่หน่ายหันมายกนิ้วโป้งให้เย่ฮวา “เย่เย่น้อยไร้พ่าย!”มู่จื่อหานยิ้มแล้วพูดกับเย่ฮวา “เหลิ่งอี้ไม่มีสกิลเสริมอย่างอื่น และเท่าที่ฉันรู้เขาก็มีสกิลเหมือนนักฆ่าทั่วไปพยายามเข้า~”เย่ฮวากล่าวตอบ “เข้าใจแล้วล่ะ~”เย่ฮวาเดินถือหมวกและก้าวขึ้นบนเวที ในเวลาเดียวกันสายตาของโม่อี้หลงส่าวและโม่อี้หลงหลินก็จ้องมองมาที่เย่ฮวาราวกับรู้สึกสนใจในตัวเขาขึ้นมา ทว่าเขาก็แสร้งทำเป็นไม่เห็นและเดินขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้ที่อยู่ด้านบนแล้วสวมใส่หมวกทันทีลมพายุต้อนรับทันทีที่เข้ามาสู่สนามต่อสู้แห่งนี้ ซึ่งให้บรรยากาศถึงการต่อสู้ของผู้เล่นระดับสูง และมันก็ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองเท่สุดๆ ไปเลยร่างของเหลิ่งอี้ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างช้าๆ เขากราชับกริชในมือแล้วยิ้มให้กับเย่ฮวา “อีเย่กูโจวฉ
