ันไม่อยากจะเป็นศัตรูกับนายเลย การแข่งขันครั้งนี้หวังว่าจะไม่ทำให้เราต้องโกรธเคืองกันนอกสนามนะ”เย่ฮวากราชับดาบงูหลามแล้วยิ้มตอบกลับไปเล็กน้อย“ตั้งแต่เข้าเกมมาจนถึงวันนี้ฉันไม่เคยคิดที่จะเป็นศัตรูกับใคร มีแต่คนอื่นที่พยายามจะเป็นศัตรูกับฉัน ในเมื่อโดนโจมตีมาก็แค่โต้ตอบกลับไป นายก็คือนาย สตูดิโอชางหลงก็คือสตูดิโอชางหลงและจนถึงตอนนี้ฉันก็ไม่คิดที่จะเอานายไปรวมกับแค้นเก่าพวกนั้นด้วย”เหลิ่งอี้แกว่งกริชในมือสองครั้งแล้วพูดต่อ “ดีเลย ถ้างั้นพวกเราก็มาเริ่มกันเถอะ!”“อืม!”“3！”“2！”“1！”วินาทีที่การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นร่างของเหลิ่งอี้ก็หายไปจากจุดเดิมอย่างรวดเร็ว ในขณะที่สัตว์เลี้ยงของเขาพุ่งตรงมาทางเย่ฮวา ซึ่งไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายจะพุ่งโจมตีออกมาจากทางไหน แต่สำหรับผู้เล่นอย่างเขาแล้วคงจะสามารถซ่อนตัวเองได้เป็นอย่างดี และคงจะไม่ใช่เรื่องง่ายๆ ที่จะสามารถมองหาพิกัดของเขาได้เย่ฮวายกมือขึ้นแล้วเรียกเจ้าตั๊กแตนตำข้าวออกมาการเผชิญหน้ากับนักฆ่าแบบนี้ไม่ควรใช้เอลฟ์หิน เพราะเลือดของมันค่อนข้างต่า และอาจจะถูกนักฆ่าสังหารได้ภายในพริบตา ส่วนเจ้าตั๊กแตนแค่รับผิดชอบในการยื้อเวลาของเหลิงอี้ได้ก็เพียงพอแล้ว“ฟึบฟึบฟึบ…”เท้าของเย่ฮวาก้าวไปด้านหน้าพร้อมกับเจ้าตั๊กแตนตำข้าวที่พุ่งเข้าใส่สัตว์เลี้ยงของอีกฝ่ายซึ่งเป็นจระเข้โคลน ผู้เล่นที่สามารถเข้ามาสู่รอบ 32 คนสุดท้ายได้ สัตว์เลี้ยงที่ระดับต่าสุดของพวกเขาต่างก็เป็นสั
