ู่แม้แต่คนเดียว นายจะไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง!”“แล้วเธอจะไปเพื่อ!!!”“แง! พวกฉันจะไปหานายเดี๋ยวนี้แหละ นายรอหน้าหมู่บ้านเลย”“อืม!”……เย่ฮวานั่งรออยู่ที่บันไดหินหน้าหมู่บ้านระหว่างที่นั่งรอก็มียุงบินหึ่งๆ อยู่ข้างหู เย่ฮวามองไปยังแสงไฟที่อยู่ตรงหน้าและนั่งรอด้วยความเบื่อหน่าย แบตโทรศัพท์ก็ดันมาหมดเอาตอนนี้อีก เบื่อโว้ยยย!ตอนนี้ตลาดกลางคืนก็ไม่ได้เป็นเหมือนตอนที่เย่ฮวาเพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่ๆ แล้ว ก่อนหน้านี้ด้านนอกหมู่บ้านจะเต็มไปด้วยชุมชนมากมายที่นำข้าวของเครื่องใช้ราคาถูกมาวางขาย เสื้อแขนสั้นที่อยู่บนตัวของเย่ฮวาก็ซื้อมาจากคุณลุงที่นั่งเปิดแผงลอยขายเมื่อปีที่แล้ว โดยเขาใช้เวลายืนต่อราคาหลายสิบนาทีกว่าที่จะซื้อเสื้อมาสองชุดด้วยราคา 11.5 หยวน แม้ว่าคุณภาพเสื้อผ้าจะสากและแข็งไปหน่อยแต่ก็ทนทานมากทว่าหลังจากที่เกมหลิงเกิงเปิดตัวทุกอย่างก็ไม่คึกครื้นเหมือนเมื่อก่อนอีกต่อไป มีหลายคนที่ขลุกตัวเองอยู่ภายในโลกของเกมออนไลน์ แทนที่จะเดินออกมาเที่ยวเตร็ดเตร่ข้างนอก“กริ๊ง~”เสียงเหรียญดังขึ้นตรงหน้าของเย่ฮวาพร้อมกับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่กำลังอมลูกกวาดซึ่งกำลังมองมาที่เขาด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “พี่ชาย เงินหนึ่งหยวนนี้เอาไปซื้อของกินเถอะนะ?”เย่ฮวาชะงักไปในทันที นี่ครั้งนี้เห็นเขาเป็นขอทานเลยเหรอ!ทว่าเย่ฮวาก็ไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร พร้อมกับรีบหยิบเหรียญแล้วยื่นคืนกลับไปให้เด็กน้อยตรงหน้า “พี่ชายไม่ใช่ขอทานนะ พี
