่ชายแค่มารอเพื่อนน่ะ เอาคืนไปเถอะเอาไปให้คนที่จำเป็นต้องใช้มันมากกว่าพี่ชายดีกว่านะ”เด็กน้อยยังคงพูดอย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่จริง พี่ชายใส่เสื้อเหมือนกับคุณปู่ที่นั่งอยู่ตรงนู้นเลย คุณปู่บอกหนูว่าคนแบบพวกพี่ๆ น่าสงสาร ต้องออกมาที่นี่ตอนดึกๆ เพื่อมาหาของกิน!”เย่ฮวาไอกระแอมออกมาด้วยความรู้สึกอับอาย ให้ตายเถอะนี่เขาใส่เสื้อผ้าชนกับขอทานเหรอวะเนี่ย~ทว่าเงินนี้จะรับไว้ไม่ได้เด็ดขาด แม้ว่าจะขี้เกียจที่ต้องอธิบายกับเด็กน้อยตรงหน้า แต่เขาก็ยังต้องคืนเงินนี้กลับไป “งั้นหนูเอาเงินนี้ไปให้คุณปู่คนนั้นเถอะ วันนี้พี่ชายมีธุระต้องทำ ต้องไปก่อนล่ะ~”หลังจากวางเหรียญลงบนมือของเด็กน้อยแล้ว เย่ฮวาก็รีบลากกระเป๋าเดินทางเดินออกไปจากจุดที่นั่งอยู่ทันทีครึ่งชั่วโมงที่เดินออกมาจากห้องกลับต้องเจอเรื่องดราม่าขึ้นมาซะอย่างนั้น อีกนิดเดียวใจของเย่ฮวาก็แทบจะรับเรื่องพวกนี้ไม่ได้อยู่แล้วหลังจากเดินมาได้ไม่กี่สิบเมตร เย่ฮวาก็เห็นคนแก่คนหนึ่งที่สวมใส่เสื้อยืดสีดำเหมือนกับเขากำลังนอนอยู่ที่พื้นพร้อมกับถ้วยเก่าๆ ที่วางอยู่ตรงหน้า และใช้แสงไฟเพื่อสร้างความสว่างให้กับพื้นที่ที่เขากำลังนอนอยู่ เย่ฮวามองคนแก่คนนั้นที่เนื้อตัวมอมแมมไปด้วยฝุ่นและคราบสกปรก ร่างของของเขาดูผอมซูบและผิวหนังหุ้มกระดูกอีกทั้งยังมีดวงตาที่โบ๋ลึกและเต็มไปด้วยความปรารถนาเย่ฮวาถอนหายใจออกมาเบาๆ แล้วก้าวเท้าไปด้านหน้าก่อนที่จะหยิบแบงค์สีแดงออกมาจากกระเป๋
