าพร้อมกับหย่อนลงไปในถ้วยตรงหน้าของเขา คนแก่คนนั้นมองเงินที่อยู่ในถ้วนแล้วเงยหน้ามองเย่ฮวาพร้อมกับน้าตาที่ไหลลงมาอาบแก้มเย่ฮวาเดินลากกระเป๋าออกมาและเดินออกไป ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงของวัยรุ่น 2-3 คนที่กำลังพูดเหมือนกับแซวซึ่งดังขึ้นจากจุดที่ห่างออกไปไม่ไกล “คนหนึ่งก็จนอีกคนก็ขอทานแถมยังใส่เสื้อผ้าเหมือนกันอีก ดูเหมือนว่าพรุ่งนี้แม้แต่แพมเพิทก็คงจะไม่มีปัญญาซื้อแล้วมั้ง”“บรื้น! บรื้น! บรื้น!!! ”ฉับพลันเสียงเร่งเครื่องยนต์ดังขึ้นพร้อมกับรถแลมโบกินีสีขาว SUV ที่ขับตรงมายังเย่ฮวาพรัอมกับเบรกเสียงดังก่อนที่รถจะมาหยุดอยู่ตรงหน้าเย่ฮวา เยว่เอ๋อร์เปิดประตูรถแล้วกระโดดลงมาหลังจากนั้นก็วิ่งมาข้างๆ เย่ฮวา เธอจับบ่าของเขาแล้วพูดขึ้น “ในที่สุดก็มาถึงสักที พวกฉันเสียเวลาไปตั้งครึ่งชั่วโมงแหน่ะ เย่ฮว่านายเองก็ต้องรับผิดชอบด้วยนะ”มู่จื่อหานลดกระจกลงพร้อมกับยื่นหน้าสวยๆ ของเธอออกมา “เยว่เอ๋อร์เลิกทำตัวน่าสงสารสักที รีบขึ้นรถมาได้แล้ว พวกเราเหลือเวลาอีกไม่มากแล้วนะ!”“อื้อ!”เย่ฮวาและเยว่เอ๋อร์เดินขึ้นมาบนรถแล้วรีบปิดประตูวินาทีต่อมารถก็พุ่งตัวออกไปอย่างรวดเร็วจนฝุ่นที่พื้นฟุ้งกระจายไปทั่ว!ท่ามกลางแสงไฟข้างถนน หนึ่งในวัยรุ่นกลืนน้าลายอึกใหญ่แล้วถาม “เพื่อน เมื่อกี้ฉันตาฝาดไปรึเปล่าวะ ฉันเห็นไอ้ยาจกนั่นขึ้นรถแลมโบกินีสีขาวออกไป แถมในรถนั้นยังมีสาวสวยอีกสองคนด้วยว่ะ……”……ภายในรถเย่ฮวานั่งตากแอร์ที่เย็นช่าพ
