หร่ ท้องฟ้ายามราตรีช่างงดงามเสียเหลือเกินบางทีอาจจะเป็นเพราะเขาผ่านเรื่องราวเจ็บปวดหัวใจและโศกเศร้าไปได้แล้ว และนี่เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้ซึมเศร้าไปกับทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเย่ฮวาจมอยู่กับความเจ็บปวดเป็นเวลากว่าครึ่งปี ในที่สุดมันก็ค่อยๆ ผ่านไปได้ บางทีเสี่ยวหยู่เองก็คงอยากจะให้เย่ฮวาเข้าไปเจอกับความสุขในเกมเพื่อที่จะค่อยๆ ลืมเธอไปจากใจก็เป็นได้แม้ว่าเขาจะไม่เคยลืมเธอแม้เพียงเสี้ยววินาที แต่เขากลับเข้าใจถึงความรู้สึกของเธอ และจะไม่ทำให้ตัวเองต้องจมปลักอยู่กับที่อีกแล้ว ซึ่งการยิ้มให้กับชีวิตเป็นสิ่งที่เขาต้องทำในเวลานี้ และเป็นสิ่งเดียวที่จะทำเพื่อเธอได้จ้องมองภาพในยามรัตติกาลอยู่นาน ชาร้อนๆ ที่อยู่ในมือของเย่ฮวาก็ถูกลมพัดจนเริ่มเย็นแล้ว ดวงตาของเย่ฮวาเป็นประกาย หลังจากที่ยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่นอยู่ครู่หนึ่งเขาก็ยกชาขึ้นดื่มจนหมดแก้วก่อนที่จะเดินกลับเข้าห้องไปเย่ฮวาสวมหมวกอีกครั้งพร้อมกับสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอด เทพพยากรณ์! อาชีพลับช! ชีวิตในเกมของเขาจะต้องดีขึ้นกว่านี้!สวบ!ร่างของเย่ฮวาปรากฏขึ้นกลางพื้นที่ราบลมหนาวตอนนนี้ที่แห่งนี้ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ในช่วงเที่ยงหลงเหลืออีกแล้ว ระบบได้ทำการรีเฟรชใหม่ มีเพียงแค่ผู้เล่นไม่กี่คนที่กำลังตีมอนสเตอร์อยู่แถวนั้นในเวลานั้นเองมู่จื่อหานก็ส่งข้อความเสียงมาหา เขาจึงกดฟังทันที——มู่จื่อหาน “เย่ฮว่าไปเก็บเลเวลด้วยกันไหม?”เย่ฮวา “โอ้! หั
