วหน้าใหญ่มาเชิญด้วยตัวเองแบบนี้ ฉันจะปฏิเสธได้อย่างไรกัน”“หึๆ ถ้างั้นเราไปเก็บเลเวลกัน”“โอเคเลย ตอนนี้เธออยู่ไหน?”“อยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของพื้นที่ราบลมหนาว”“อื้ม งั้นรอฉันก่อนนะ!”“โอเค!”……หลังจากกดปิดช่องสนทนาเสียงแล้วเย่ฮวาก็รีบวิ่งไปทางตะวันออกเฉียงใต้ของพื้นที่ราบลมหนาวทันทีระหว่างทางมีกลุ่มเล็กๆ หลายกลุ่มที่ชวนให้เย่ฮวาเข้าไปอยู่ในกลุ่มด้วย แต่ก็ถูกเขาปฏิเสธไปทั้งหมด หากไม่ใช่เพราะนัดกับมู่จื่อหาน เขาก็อาจจะพาผู้เล่นไปเก็บเลเวลด้วยกัน เพราะเขาก็อยากจะเป็นคนดีเพื่อช่วยเหลือคนที่อ่อนแอกว่า การช่วยเหลือผู้อื่นทำให้มีความสุขได้แถมอาจจะได้รับโชคตอบแทนกลับมาด้วยก็เป็นได้ถ้าหากเป็นเมื่อก่อนเขาต้องใช้เวลาถึง 20 นาทีกว่าจะเดินทางไปถึงเป้าหมายได้ แต่ตอนนี้กลับใช้เวลาไม่ถึง 10นาทีด้วยซ้า เห็นได้ชัดว่าความเร็วของเขาไม่ได้เพิ่มขึ้นมาเพียงเล็กน้อย ในที่สุดอาชีพลับที่เย่ฮวาใฝ่ฝันไว้ก็ได้กลายมาเป็นความจริงเสียที มันทำให้เขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่านี่จะเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นกับตัวเองห่างออกไปไม่ไกลก็พบกับเงาเล็กๆ ที่สวมใส่ชุดเกราะเหล็กซึ่งกำลังถือหอกยาวอยู่แถมยังวิ่งเคลื่อนไหวไปมาเพื่อฆ่ามอนสเตอร์ที่อยู่รอบตัวอย่างไม่หยุด ท่วงท่าในการปลดปล่อยอาวุธของเธอเต็มไปด้วยความคล่องแคล่วและต่อเนื่อง ตอนที่เย่ฮวารู้จักกับมู่จื่อหาน เขารู้สึกได้ว่ากระบวนท่าในการต่อสู้ของเธอเป็นเหมือนกับทักษะของเหล่าทวยเ
