ลมกรรโชกพัดผ่านมาอย่างแรง ทว่าก็ยังไม่สามารถที่จะปัดเป่าทรายสีเหลืองทองที่ปกคลุมอยู่บนคราบเลือดที่เหนียวข้นได้ พื้นที่โดยรอบในเวลานี้คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นคาวของเลือด ฉากตรงหน้าเต็มไปด้วยศพของเหล่ามอนสเตอร์ที่ถูกฆ่าตาย ในเวลาเดียวกันเย่ฮวาก็นั่งหอบอยู่บนร่างของด้วงที่เพิ่งถูกฆ่าตายไปหมาดๆ ด้วยท่าทางที่เหน็ดเหนื่อยเอินเค่อตบหัวของพยัคฆ์แก่ที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดอย่างแผ่วเบา พร้อมกับใช้ดาบในมือโยนให้กับอัศวินทหารม้าอีกคนที่อยู่ข้างๆ “ให้หูฮ่านซ่อมให้ข้าที ปีศาจเหล่านั้นจะต้องกลับมาอีกเป็นแน่!”เย่ฮวามองไปยังร้านตีเหล็กที่ห่างออกไปไม่ไกลและหันมายิ้มให้เขาพร้อมกับถามขึ้น “พี่หูฮ่าน ช่วยซ่อมอาวุธให้ผมด้วยสิครับ?”เอินเค่อเดินมาที่เย่ฮวาและยิ้ม “น้องชาย…เมื่อกี้นายช่างดูสง่างามเสียจริง ดาบของเจ้าก็ไม่เลวเลยนะ ดูดีจริงๆ”เขายิ้มออกมาก่อนที่ยื่นไอเท็มให้กับหูฮ่าน หลังจากพูดขอบคุณอีกฝ่ายแล้วจึงหันมาพูดกับเอินเค่อ “มันดูเหมือนกับดาบงั้นเหรอครับ? ตอนแรกผมคิดว่ามันเหมือนกับไม้ตะบองหรืออะไรทำนองนั้นซะมากกว่า แต่ตอนนี้มันดูลื่นมันวาวกว่าก่อนหน้านี้พอสมควร ถ้าดูเผินๆมันก็คล้ายกับค้อนเหมือนกันนะครับ”“ฮ่าๆๆ!”เอินเค่อเดินมาข้างๆ เย่ฮวา “เจ้าช่างเป็นผู้ที่กล้าหาญเสียจริง เผชิญหน้ากับปีศาจตั้งมากมายขนาดนั้นแต่เจ้ากลับไม่กลัวเลย แถมเจ้ายังมีพละกำลังที่ไม่ธรรมดาด้วยช่างมีความสามารถจริงๆ ข้าว่าเจ้ามาอยู่กับข้า
