ง่ายขนาดนั้น และข้าก็อยากจะเห็นอดีตของเจ้า ข้าจึงจะสามารถตัดสินได้ว่าเจ้าสามารถเป็นผู้สืบทอดจากข้าได้หรือไม่”เห็นอดีตงั้นเหรอ? แน่นอนอยู่แล้ว! ก็คงจะอยากดูประสบการณ์การเล่นเกมของเขาสินะ แม้ว่าเกมจะรู้ข้อมูลของผู้เล่นแต่ภายในชีวิตจริงยังเป็นความลับที่เกมหลิงเกิงไม่มีทางที่จะสามารถมองเห็นได้หลังจากกดตกลงแล้วเฟิงหลานก็มองเข้ามาในดวงตาของเขาก่อนที่จะยื่นฝ่ามือของเธอมาวางตรงหน้าผาก เย่ฮวาค่อยๆ หลับตาลง ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกราวกับกำลังมีอะไรบางอย่างเข้ามาสอดแนมอยู่ภายในจิตวิญญาณของตนและกำลังจะอ่านความทรงจำทั้งหมด!เขารู้สึกได้ว่าเฟิงหลานสามารถมองเห็นความทรงจำของตนได้ ทว่าการละเมิดความเป็นส่วนตัวถือเป็นสิ่งที่ผิดกฎหมายและเกมหลิงเกิงก็คงจะไม่ทำอะไรแบบนั้น เมื่อคิดได้แบบนี้แล้วจึงรู้สึกสบายใจขึ้นมาหลังจากผ่านไปได้ไม่กี่วินาที เฟิงหลานก็เอามือของเธอออกและหันไปหาหานหลิน “หลินเอ๋อร์ เจ้าให้เด็กคนนี้เป็นศิษย์ของเจ้าเถอะ”หานหลินได้ยินเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา “พี่เฟิงหลาน….ทำไมรึ? ”เย่ฮวาเองก็สงสัยเช่นกัน คงไม่ใช่เพราะเขาเห่ยเกินไปจนเฟิงหลานก็ไม่คิดจะสอนหรอกใช่ไหม ถึงได้โยนไปให้หานหลินแบบนั้นเฟิงหลานยิ้มและมองมาที่เขาพร้อมกับพูดขึ้น “อดีตของเขาเคยเจอกับคนพิเศษคนหนึ่งมา ถึงเขาจะมาเป็นผู้สืบทอดของข้า แต่ท้ายที่สุดแล้วเขาก็ต้องไปเป็นศิษย์ของเจ้าอยู่ดี ดังนั้นข้าจึงคิดว่าให้เจ้ารับเป็นศิษย์ไปเล
