ยน่าจะดีกว่า”หานหลินมองมาที่เขาด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความสับสนก่อนที่จะตอบกลับไป “ข้าเข้าใจแล้วพี่เฟิงหลาน……”เฟิงหลานยิ้มก่อนที่ร่างของเธอจะค่อยๆ หายไป เขาเห็นเธอกำลังเดินจากไปก็รีบถามทันที “ท่านบรรบุรุษเฟิงหลานครับ ผมขอถามอะไรหน่อยเถอะครับ คนพิเศษที่ท่านพูดถึงคนนั้นคือใครครับ?”ร่างของเฟิงหลานค่อยๆ หายไปพร้อมกับวงเวทย์ มีเพียงคำตอบเดียวที่ส่งกลับมาท่ามกลางห้องโถงที่กว้างใหญ่แห่งนี้——ถึงวันนั้นเจ้าจะรู้ด้วยตัวของเจ้าเอง…….หานหลินก้าวเท้ามาตรงหน้าของเย่ฮวาพร้อมกับมองมาที่เขา ความอ่อนโยนของเธอเมื่อครู่ได้ลดหายไปไม่น้อยและแปรเปลี่ยนกลายเป็นความเคร่งขรึมที่เข้ามาแทนที่“ที่พี่เฟิงหลานพูดเจ้ายินดีหรือไม่?” หานหลินถามด้วยน้าเสียงจริงจังท่าทางของเธอเปลี่ยนมากไปรึเปล่าเนี่ย! หรือว่าไม่คิดจะเก็บเขาไว้เป็นศิษย์งั้นสิ?เขายังคงหน้าด้านหน้าทนพยักหน้าตอบกลับไป “ผมยินดีครับ…….”หานหลินหันกลับไปก่อนที่จะยื่นดาบไปตรงหน้าจนทำให้กลางอากาศเกิดเป็นเส้นแหวกขึ้นรอยเส้นนั้นแผ่ขนาดจนกว้างและใหญ่ขึ้นก่อนที่จะกลายเป็นช่องที่มีความกว้างพอให้คนเดินเข้าไปด้านในได้หนึ่งคน แม้ว่าจะมองไม่เห็นประตูวาร์ปจากฝั่งนั้น แต่เขากลับรู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจราวกับว่าทางฝั่งนั้นจะเป็นจุดที่เต็มไปด้วยความมืดมิดและความสิ้นหวัง !หานหลินเก็บดาบในมือพร้อมกับมองมาที่เขาอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน มันมีทั้งความเคร่งขรึม ควา
