ิดประตูออก จะต้องมีการสวดคาถาถ้าหากไร้ซึ่งคาถาจะไม่สามารถเปิดประตูนี้ได้”เย่ฮวาเดินไปหยุดอยู่ด้านข้างหินก้อนใหญ่ก่อนที่จะใช้มือปัดฝุ่นออกจากหินศิลาอีกชิ้น “คาถาเปิดประตู : จงเปิดประตู”“เอ่อ……”พี่หน่าย “นี่คงจะทดสอบสติปัญญาของพวกเราสินะ?บทสวดง่ายแบบนี้แถมยังเขียนตรงนี้อีก….มันคงไม่ใช่ของจริงมั้งเนี่ย?”ป้านเฉิงเยียนซาเดินมาหยุดตรงหน้าพร้อมกับเริ่มตะโกน “เปิดประตู…เปิดประตู…เปิด…ประตู…”ครืดดดดดดทันใดนั้นหินขนาดใหญ่ก็ถูกเปิดออกจนเกิดเป็นทางยาวขึ้นซึ่งมีความกว้างสำหรับเดินเข้าไปได้ทีละคนเท่านั้น!“อะไรเนี่ย!”พี่หน่ายสบถออกมา “แค่นี้ก็เปิดประตูได้แล้วเนี่ยนะ?!”เยว่เอ๋อร์มองทางตรงหน้า “เย่ฮว่านายเข้าไปสิ”เย่ฮวาพึมพำ “ทำแบบนี้กับฉันเลยเหรอ? นี่จะให้ฉันเป็นหน่วยกล้าตายสินะ”แม้ว่าจะพูดเช่นนั้น ทว่าเย่ฮวาก็ยอมเดินเข้าไปก่อนตอนที่เข้ามาก็พบว่าด้านในนี้เต็มไปด้วยความมืดแถมยังไม่มีแสงสว่างเหมือนกับด้านนอกสักนิดเย่ฮวาใช้ไอเท็มของตัวเองเพื่อส่องแสงสว่างให้กับด้านใน แสงสว่างจากไอเท็มระดับเงินทำให้ความมืดเกิดเป็นความสว่างขึ้นในทันที ในเวลาเดียวกันเงามืดบางอย่างก็พุ่งตัวเข้ามาเย่ฮวารีบก้มตัวลงตามสัญชาตญาณจนทำให้เงานั้นผ่านศีรษะของเย่ฮวาไปพร้อมกับตัวอักษร ‘MISS’ ที่ลอยขึ้นมา เยว่เอ๋อร์ที่อยู่ด้านนอกจึงตะโกนขึ้น “เย่ฮว่าเกิดอะไรขึ้น?”เย่ฮวาหันไปมองเงาสีดำที่ผ่านไปพร้อมกับตะโกน “มีมอนสเตอร์อยู่แถวนี้ เดี
