เมฆสีแดงที่ปกคลุมบนท้องฟ้าทำให้พื้นปฐพีแปรเปลี่ยนกลายเป็นสีแดงชาด เย่ฮวาและมู่จื่อหานยืนอยู่บนยอดเขาขณะที่ลมเย็นๆ พัดโชยผ่านร่างไปจนทำให้เสื้อคลุมที่อยู่ด้านหลังพลิ้วไปตามแรงลมอาจจะเป็นเพราะแสงเรืองบนท้องฟ้าจึงทำให้ใบหน้าของมู่จื่อหานกลายเป็นสีแดงระเรื่อ เธอมองไปยังที่ที่ไกลออกไปและถามอย่างแผ่วเบา “เย่ฮว่า…นายรู้สึกเสียใจบ้างไหมที่เข้ามาอยู่ในกิลด์หานเยว่เหมิง?”เย่ฮวายิ้มเบาๆ “ทำไมต้องเสียใจด้วยล่ะ?”“ฉันรู้ว่านายเองก็อยากจะสร้างกิลด์เป็นของตัวเองอีกอย่านายเองก็ไม่เคยได้อะไรจากกิลด์ของฉันเลยด้วย”มู่จื่อหานหันหน้ามามองเย่ฮวา ซึ่งเผยให้เห็นใบหน้าที่สวยงามจนทำให้คนแทบจะหยุดหายใจ ดวงตาของเธอที่มองมาช่างดูปวดร้าวจนทำให้คนที่พบเห็นต่างรู้สึกสงสารเย่ฮวารู้สึกบีบหัวใจเล็กน้อย ขณะที่ภายในความทรงจำได้ย้อนกลับมาอีกครั้ง……ณ ดาดฟ้าชั้นบน เย่ฮวากอดเด็กผู้หญิงที่แสดงท่าทางมึนงงซึ่งยืนอยู่ข้างๆ แท่นวางดอกไม้ เธอแสดงท่าทางตกใจก่อนที่จะยิ้มออกมา “ตาทึ่ม ขึ้นมาได้ยังไงกันเนี่ย?”เย่ฮวาก้มหน้าลงมองก่อนที่จะใช้คางวางไว้บนบ่าของเธอ “ฉันกลัวเสี่ยวหยู่ที่น่ารักของฉันจะถูกลมพัดปลิวตอนที่กำลังรดน้าต้นไม่น่ะสิ ถ้าเธอหายไปฉันจะทำยังไงล่ะ”หญิงสาวยิ้มและหันมามอง ลมช่วงกลางคืนพัดผ่านร่างของพวกเขาจนทำให้เสื้อผ้าของเย่ฮวาพลิ้วไปตามแรงลม สายตาที่งดงามของเธอเผยให้เห็นถึงความเสียใจเล็กๆ “ตาทึ่ม ถ้าวันไหนฉันถูกลมพัดจนหา
