ยไป นายจะตามหาฉันรึเปล่า?”“แน่นอนสิว่าต้องไม่……”เย่ฮวาหยุดไปก่อนที่จะยิ้มแล้วพูดต่อ “แน่นอนสิว่าต้องไม่นิ่งนอนใจแล้วรีบออกตามหาเธอทันที ถ้าไม่มีเธอฉันจะทำยังไงล่ะ?”หญิงสาวหน้าแดงออกมาขณะที่ยิ้มอย่างมีความสุขแล้วถามขึ้น “ถ้างั้นถ้าวันไหนที่ฉันจากไปแล้ว นายจะทำยังไง?”เย่ฮวาปล่อยร่างของหญิงสาวแล้วหมุนตัวเธอหันกลับมาแล้วมองเข้าไปด้านนัยน์ตาของเธอ “ไม่ว่าเธอจะไปที่ไหนฉันก็จะตามเธอไปทุกที่ ต่อให้ตาย ฉันก็จะ……”ความอบอุ่น ความนุ่มนวล ความหอมหวาน…….ริมฝีปากของหญิงสาวประกบแนบลงบนริมฝีปากของเย่ฮวาอยู่นานก่อนที่จะผงะออกไป ดวงตาของเธอมีน้าเอ่อล้นขณะที่ยิ้มออกมา “ห้ามพูดเรื่องไม่เป็นมงคลนะ ไม่งั้นฉันโกรธจริงๆ ด้วย!”เย่ฮวายิ้มแล้วพยักหน้าตอบกลับไปก่อนที่จะเช็ดน้าตาที่ขอบตาของเธอและกอดเธอไว้อีกครั้ง เพื่อกอบโกยความอบอุ่นและความหอมหวานจากร่างกายของเธอ…….ดวงตาที่เจ็บปวดคู่นั้น น้าตาที่เอ่อล้นออกมามันยังเป็นภาพที่เย่ฮวาไม่มีวันลืมจนถึงทุกวันนี้…….เป็นเพราะนั่นคือความเจ็บปวดก่อนที่เธอจะจากไปและเป็นน้าตาก่อนจากลาที่ลาหายไปตลอดกาล……“เย่ฮว่า? เย่ฮว่า? นายเป็นอะไรไป?” มู่จื่อหานยื่นมือมาตรงหน้าแล้วโบกมือไปมา“อ๋อ เปล่า”เย่ฮวายิ้มแล้วพูดต่อ “งั้นฉันออกจากระบบแล้วนะ ว่าจะไปหาอะไรกินสักหน่อย”“อื้อ”มู่จื่อหานพยักหน้า “ไปเถอะ ดูแลตัวเองดีๆ อย่าให้เหนื่อยเกินไป ชีวิตสำคัญกว่าสิ่งอื่นใด”“ขอบใจนะ ฉันจะจำไว้!”พูดจบ
