ั่วะ!รองเท้าหนังข้างหนึ่งลอยฟาดไปที่หน้าของกวาจื่อ จนเกิดเป็นรอยประทับรูปรองเท้าไซต์ 42 ขึ้น!เขาส่ายหน้าไปมาหลังจากนั้นก็หยิบรองเท้าขึ้นมาแนบหูแล้วตะโกนว่า “โหล! เสี่ยวเสว่เหรอ? แหม! ฉันก็คิดถึงเธอเหมือนกันน้า จุ้บๆ จุบุจุบุ~”“เอ่อ……”……ทางเดินที่เงียบสงบ เย่ฮวาและมู่จื่อหานค่อยๆ เดินไปด้านหน้าอย่างช้าๆ บนถนนที่ไร้ผู้คน แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมากระทบลงบนใบหน้าขาวใสของมู่จื่อหาน จนเผยให้เห็นถึงความสวยโลกตะลึงที่อยู่ตรงหน้ามู่จื่อหานเม้มปากก่อนที่จะพูด “เยว่ฮว่าขอบใจนายมากจริงๆ นะ ไม่อย่างนั้นคืนนี้ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะพาเยว่เอ๋อร์กลับยังไงเหมือนกัน”เย่ฮวายิ้ม “ไม่เป็นไรหรอก ได้แบกรองหัวหน้าหานเยว่เหมิงขึ้นหลังแถมยังได้พากลับบ้านก็ถือว่าเป็นเกียรติของฉันแล้วล่ะ มีตั้งหลายคนที่อยากจะทำแบบนั้น แม้แต่ขอร้องอ้อนวอนก็ยังทำไม่ได้เลย”เยว่เอ๋อร์ที่ดื่มจนเมาแอ๋ไม่ได้สติจึงทำให้เย่ฮวากลายเป็นผู้ดูแลดอกไม้ และส่งมู่จื่อหานกับเยว่เอ๋อร์กลับห้องตอนนี้เยว่เอ๋อร์กำลังนอนซบอยู่ด้านหลังของเย่ฮวาแถมยังหนุนบ่าของเขาราวกับเป็นหมอน ตอนนี้เธอหลับไม่ได้สติแถมยังทำน้าลายเลอะใส่บ่าของเขาอีก“เหอะๆ”มู่จื่อหานหัวเราะออกมา “คิดไม่ถึงเลยนะว่าพวกเราจะอยู่มหาลัยเดียวกัน”“นั่นสิ คิดไม่ถึงเหมือนกัน ฉันกับกวาจื่อโดดอยู่บ่อยๆภาคเรียนหนึ่งเข้าเรียนไปไม่กี่ครั้งเองมั้ง ก็เลยไม่รู้ว่าพวกเธอจะอยู่ที่นี่ด้วย ที่แท้มหาลัยนี้ก็มีด
