ือคนอื่นฉันคงจะแย่งมันมาแน่นอน”“ขอบใจนะ”“ไม่เป็นไร แต่ครั้งหน้าถ้ามีโอกาสฆ่าบอสอีกครั้งนายต้องมาช่วยฉันด้วย”“แน่นอนเลย”“อื้ม”หลังจากปิดหน้าต่างสนทนาแล้ว เย่ฮวาก็ส่งข้อความไปหามู่จื่อหาน “เธอรีบออกไปเร็วเข้า! กลับเมืองไปสร้างกิลด์ได้เมื่อไหร่ค่อยว่ากัน! เดี๋ยวฉันจะล่อคนพวกนี้ไว้เอง”“หนีไม่ได้แล้ว! เมื่อกี้ถึงจะไม่มีใครเห็น แต่ดูเหมือนว่าฝานหัวลั่วมู่พอจะเดาได้แล้วล่ะ เขาเลยแบ่งคนไป 800คนให้ตามนายไป ส่วนคนที่เหลือกำลังไล่ล่าพวกเรา!”“เวรแล้ว! รีบหาโอกาสกลับเมืองเร็วเข้า ถ้าไม่ได้จริงๆฉันจะบอกให้เมิ่งเสี่ยวฉินอินไปช่วยเธอออกมา”“ไม่ต้อง ทางฝั่งนี้นายไม่ต้องเป็นห่วง ตอนนี้ผู้เล่นเรากลับมาเข้าตำแหน่งหมดแล้ว คิดว่าน่าจะสู้ไหว แต่นายน่ะ…..”“ฉันไม่เป็นไร เธอไปสร้างกิลด์ให้สบายใจเถอะ ทางนี้เดี๋ยวฉันจัดการเอง”“อื้อ เย่ฮว่า…..”“ว่าไง?”“ขอบใจนะ”“ไม่เป็นไรหรอก!”เจ๊หน่ายทำการโบกคทาในมือและฮีลมาที่ร่างเขาจนทำให้เลือดกลับมาเต็มหลอดอีกครั้ง เธอแอบกระซิบมาว่า“เย่น้อยของฉัน พี่สาวช่วยนายแล้ว แต่คงจะช่วยได้เท่านี้ล่ะนะ~”……“ตั้งกระบวนทัพ!” เยว่เอ๋อร์ออกคำสั่งขึ้น ขณะที่เหล่าผู้เล่นเริ่มก่อตัวเป็นกลุ่มใหญ่อีกครั้ง ซึ่งมีมู่จื่อหานที่อยู่ตรงกลาง นี่เป็นรูปกระบวนทัพที่ช่วยป้องกันไม่ให้ผู้เล่นเข้ามาใกล้เธอเหล่านักฆ่าเองก็อยู่รอบตัวของมู่จื่อหานในเวลานี้ในขณะที่ผู้เล่นระยะไกลซึ่งเป็นนักเวทย์และนักธนูต่างก็ล็อ
