คเป้าไปที่ศัตรู ตอนนี้ในมือของมู่จื่อหานถือวาร์ปกลับเมืองอยู่ ทันใดนั้นดวงตาของเธอก็แวววาวขึ้นพร้อมกับพูด“ขอบคุณทุกคนมาก!”สิ้นสุดเสียงของเธอร่างของมู่จื่อหานก็หายไป…….“ติ๋ง~”เลือดสดๆ ไหลหยดลงสู่พื้น พี่หน่ายถือคทาไว้ในมือส่วนมืออีกข้างจับดาบที่อยู่บนตัวของเธอไว้ ดาบยาวได้แทงเข้ากลางท้องของเธอจนทำให้ชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของเธอเปียกชุ่มไปด้วยเลือดเจ๊หน่ายมองไปที่ฝานหันลั่วมู่เจ้าของดาบที่แทงเข้าที่ร่างของเธอพร้อมกับยิ้ม “คิดไม่ถึงเลยนะว่าความบริสุทธิ์ของฉัน…จะหายไปเพราะนาย….”พูดจบเจ๊หน่ายก็กระตุกมุมปากขึ้น ก่อนที่ร่างของเธอจะมลายหายไปจนเหลือเพียงแสงสีขาว……“คิดเหรอว่าจะหนีฉันไปได้ง่ายๆ!”หนึ่งในนักรบคลั่งฟาดขวานมาที่บ่าของเย่ฮวาอย่างแรงจนขวานนั้นปักลึกเข้าไปเขากัดฟันแน่นพร้อมกับกำดาบไว้ในมือ ในเวลาเดียวกันก็ถอยออกไปสองก้าวก่อนที่จะใช้ดาบในมือฟาดไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วติดต่อกันถึงสี่ครั้ง จนทำให้นักรบคลั่งคนนั้นทรุดลงกับพื้น“แม่งเอ้ย! ไอ้บ้านั่นฆ่าเหล่าเอ้อแล้ว ทุกคนฟังให้ดี!!!ร่ายเวทย์เปลวเพลิงแล้วโจมตีไปที่ไอ้อีเย่กูโจวซะ!!!”หลังจากนั้นไฟบอลและลูกธนูจำนวนนับไม่ถ้วนจะพุ่งเข้าใส่ร่างของเขา เย่ฮวายิ้มเล็กน้อยก่อนที่ร่างจะบินกลับไปที่เมืองอีกครั้ง……“เฮ้! เย่เย่น้อยกลับมาแล้วเหมือนกันเหรอ~”เจ๊หน่ายยืนอยู่ตรงจุดที่ผู้เล่นเกิดใหม่พร้อมกับมองเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “พี่ตายก่อนเธออีกนะเนี่ย ใครฆ่
