ขาก่อนไม่ใช่รึไง? ไม่งั้นเขาจะหยิกแก้มเธอทำไม?”“เหอะ! ขนาดพูดแบบนี้หมอนั่นก็ยังไม่ยอมเลย”“แล้วที่เธอบอกว่าจะยกฉันให้เขาหมายความว่ายังไง?” มู่จื่อหานมองอีกฝ่ายด้วยสายตาที่แอบแฝงรังสีอาฆาต“เอ๋? เย่ฮว่าล้อเล่นจนไม่รู้ว่าอันไหนจริงอันไหนปลอมฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว พวกเราไปฆ่ามอนสเตอร์ต่อกันเถอะ” พูดจบเธอก็ยกคันธนูและวิ่งไปที่ยักษ์น้าแข็งทันทีมู่จื่อหานที่ยืนอยู่ด้านหลังเยว่เอ๋อร์แอบยิ้มออกมาก่อนที่จะเดินไปจัดการกับยักษ์น้าแข็งอีกตัว เยว่เอ๋อร์ยิงขัดจังหวะที่ยักษ์น้าแข็งซึ่งเย่ฮวากำลังจัดการอยู่จึงทำให้แรงกดดันที่เขาเผชิญลดน้อยลงมู่จื่อหานนี่เก่งชะมัด! แค่ไม่กี่นาทีก็เกลี่ยกล่อมโน้มน้าวให้เยว่เอ๋อร์กลับมาเป็นปกติได้อีกครั้งแล้วเมื่อกี้ตอนที่เขาหยิกแก้มเยว่เอ๋อร์ ดันเผลอใช้แรงมากไปหน่อย อีกอย่างตอนนี้บนตัวเขาก็มีไอเท็มระดับบรอนซ์ใส่ทั้งตัว ทำให้ค่าความแข็งแกร่งของเย่ฮวาเพิ่มขึ้นมาเกือบ 350 หน่วย ซึ่งถือว่ารุนแรงมากสำหรับนักธนู ราวกับกำลังบีบเต้าหู้ยังไงยังงั้นตอนที่ออกแรง ดีที่ยังไม่ได้ใช้แรงทั้งหมดไม่งั้นหน้าเยว่เอ๋อร์ได้ถูกหยิกจนหลุดแน่ เยว่เอ๋อร์ก็เหมือนกับเขาที่เปิดระบบประสาทการรับรู้ในเกม 100% แค่หยิกเบาๆ น้าตาก็เล็ดแล้วโชคดีที่มู่จื่อหานอยู่ด้วยจึงช่วยเกลี่ยกล่อมให้เยว่เอ๋อร์กลับมาเป็นปกติอีกครั้ง ไม่อย่างนั้นเย่ฮวาก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง ดูเหมือนว่าหลังจากนี้เขาคงจะต้องเว้นระย
