สียงมาหาเขาทันที “ได้ยินมาว่าเมื่อเช้านี้นายถูกวิหารสังหารไล่ฆ่าจนทำให้หานเยว่เหมิงกับวิหารสังหารต้องปะทะกัน นี่เรื่องจริงรึเปล่า?”เขายังคงต่อสู้ไม่ได้หยุดมือ ขณะที่พูด “ผ่านมาครึ่งวันแล้วนี่เธอเพิ่งจะรู้เหรอ?”หวอหน่ายต้าร่างหว่อหลายเปล่งเสียงหึออกมาจากลำคอ “ถ้าตอนนั้นฉันอยู่ด้วยนะ นายไม่มีทางตายแน่!”เย่ฮวา ยิ้ม “โอเคๆ ถ้าเธออยู่ฉันคงจะไม่ต้องตาย ว่าแต่เธอทักมามีอะไรรึเปล่าเนี่ย?”“ได้ยินมาว่าตอนนี้นายเข้าร่วมกับกลุ่มหานเยว่เหมิงแล้วเหรอ?”“ทำไมเหรอ?”“เปล่าหรอก ฉันแค่อยากจะถามว่าตอนนี้นายอยู่ที่ไหน ฉันอยากจะไปเก็บเลเวลด้วย”“เฮ้อ! ตอนนี้ฉันไม่ได้เก็บเลเวลน่ะสิ ฉันกำลังฝึกรูปแบบการเคลื่อนไหวอยู่ เธอไปเก็บเลเวลเองก่อนเถอะ”“โอเคๆ งั้นนายรอแปบนะ!”……ยังไม่ทันที่เย่ฮวาจะได้พูดอะไรต่อ อีกฝ่ายก็ตัดสายไปทันที เขาจึงทำได้เพียงแค่ส่ายหน้าและจัดการฆ่ามอนสเตอร์ตรงหน้าต่อมู่จื่อหานได้สอนวิธีการต่อสู้ให้กับเขา อันที่จริงมันก็ถือว่าเป็นอะไรที่เข้าใจได้ง่ายๆ ตอนนี้จึงอยู่ที่พรสวรรค์และความขยันหมั่นฝึกการฝึกฝนแบบนี้ต้องใช้เวลา จริงๆ แล้วพระเหล่านี้เย่ฮวาใช้เวลาเพียงแค่สิบกว่าวินาทีก็สามารถที่จะฆ่าพวกมันได้สำเร็จ ตอนนี้เขาค่อยๆ ฝึกด้วยการโจมตีแบบธรรมดาไปทีละตัวจึงทำให้ต้องเสียเวลาไปราวๆ หนึ่งนาทีจึงทำให้ประสิทธิภาพในการฆ่ามอนสเตอร์เทียบเท่ากับความเร็วของเต่าบ่นไปแล้วมันจะมีวิธีไหนอีกล่ะ? เยว่เอ๋อร์บอกแล
