น่าสงสารคนนึงเท่านั้น บนตัวฉันก็ไม่ได้มีไอเท็มระดับเทพๆ อะไรในกระเป๋าก็ไม่มีเงินอะไรด้วย จะตามฉันมาทำไม?”หวอหน่ายต้าร่างหวอหลายยิ้มเหอะๆ “ก็เพราะว่าฉันเห็นว่านายกำลังฝึกรูปแบบการต่อสู้อยู่ไง อนาคตนายจะต้องกลายเป็นคนที่แข็งแกร่งและยิ่งใหญ่แน่ๆ ฉันได้ยินมาว่านายมาฝึกที่นี่ก็เลยมาให้กำลังใจแล้วก็ช่วยเป็นกำลังสนับสนุนให้ไง!”“เอาเถอะๆ จะมาก็มา แต่ฉันบอกไว้ก่อนเลยนะว่าตอนนี้ฉันถูกคนของวิหารสังหารหมายหัวอยู่ ถ้าตามฉันมาฉันไม่รับปากนะว่าเธอจะปลอดภัย” เย่ฮวา พูดขณะที่มือยังคงจัดการกับพระแห่งความชั่วร้ายหวอหน่ายต้าร่างหว่อหลายแกว่งหน้าอกตัวเองไปมาพร้อมกับพูดด้วยความภาคภูมิใจ “อกฉันใหญ่ฉันไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้นแหละ! พวกวิหารสังหารกระจอกๆ นั่นไม่ควรค่าแก่การได้รับความสนใจจากคนระดับฉัน”“เธอช่วยสงวนตัวสักนิดไม่ได้เลยเหรอ?”“หรือว่านายไม่มีตา? ฉันก็สงวนไว้ตลอดนั่นแหละ”“……”……หวอหน่ายต้าร่างหว่อหลายเดินไปยังเก้าอี้ที่อยู่ตรงประตูก่อนจะนั่งมองมาที่เขา ซึ่งกำลังจัดการกับพระแห่งความชั่วร้ายอยู่ หลังจากฆ่าไปได้ไม่กี่ตัวเธอก็เอ่ยขึ้นมาว่า“นี่…ฝีมือของนายตอนนี้ถ้าสู้กับพระแห่งความชั่วร้ายฉันว่ามันยังไม่ยากเท่าไหร่นะ ผลการฝึกก็ไม่ค่อยดีด้วย ฉันจะแนะนำอีกเคล็ดลับให้ รับรองเลยว่าทำให้การฝึกของนายมีประสิทธิผลเพิ่มขึ้นแน่นอน”“เคล็บลับอะไร?” เย่ฮวา ถามเจ๊หน่ายเม้มปากก่อนที่จะยิ้ม “นายพูดกับฉันว่า ‘อ๊ะพี่หน่า
