าทำให้นายถูกมอนสเตอร์ฆ่าตายงั้นสิ? จะบอกอะไรให้นะพวกที่เก่งๆต่างก็ต้องเจออะไรแบบนี้กันทั้งนั้นแหละ นายคิดว่าบนโลกใบนี้จะมีคนที่เกิดมาเพื่อเจิดจรัสในเกมตั้งแต่เกิดเลยรึไง? พวกเขาต่างก็ต้องผ่านประสบการณ์การฝึกฝนที่ยากลำบาก ผ่านการต่อสู้ที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายมาหลายต่อหลายครั้งทั้งนั้นแหละถึงจะสามารถพัฒนาการต่อสู้ของตัวเองได้น่ะ”“โอเคเข้าใจแล้ว ฉันจำได้ว่าฝีมือของเธอก็ไม่เลวเหมือนกัน หรือว่าเธอก็เคยเจอเหตุการณ์แบบนั้นมาก่อน?”“ไม่อ่ะ”“แปลว่าเกิดมาก็เล่นเกมเป็นเลย?”เจ๊หน่ายหน้าแดงขึ้นมาก่อนที่จะยิ้มด้วยรอยยิ้มที่ปนเศร้าโศก “ฉันเก่งขึ้นก็เพราะถูกด่าต่างหากล่ะ ก่อนหน้านี้ฉันเคยเล่นเกมกับคนๆ หนึ่งมาแล้วก็ทะเลาะกับหมอนั่นผลที่ได้คือหมอนั่นเอาแต่ไล่ฆ่าฉันตลอดเวลา ฉันไม่รู้หรอกว่าตัวเองฆ่าไปแล้วกี่คน แล้วฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าตัวเองถูกฆ่าไปกี่ครั้งถึงทำให้ฉันเป็นฉันในทุกวันนี้”“ถ้างั้นพวกเราสองคนก็เจอชะตากรรมที่คล้ายกันเลย” เย่ฮวา กล่าว“ไม่เหมือนกัน ตอนนั้นฉันไม่มีใครพึ่งพาแม้แต่คนเดียว ตลอดทางฉันถูกคนพวกนั้นไล่ล่า แต่นายยังมีหานเยว่เหมิงที่คอยช่วยเหลือนาย นายก็ตั้งใจให้มากๆ แล้วกันไม่งั้นนายอาจจะเจอวิบากกรรมแบบนั้นเหมือนฉันแน่”“เหอะๆ”……“พรวด!”ดาบยาวในมือของเย่ฮวา แทงเข้าใส่กลางอกของพระแห่งความชั่วร้าย ในขณะที่พี่หน่ายที่อยู่ด้านหลังของเขาก็พูดขึ้น “ฆ่ามอนสเตอร์สองตัวไม่ต้องใช้การโจมตีแบบนั้นกับพว
