่นที่ช่วยมู่จื่อหานเอาไว้ที่หมู่บ้านผู้เล่นมือใหม่ด้วย เป็นเพราะตอนนั้นไม่ค่อยได้คุยอะไรกัน และคราวก่อนตอนที่เจอกันขณะที่ฆ่าเหลือมขาวเกล็ดมรณะ พวกเขาก็คุยกันแค่ไม่กี่ประโยคแถมยังไม่ค่อยได้ติดต่ออะไรกันมากมายเย่ฮวา วิ่งไปพลางยิ้มให้อีกฝ่ายไปพลาง “อ้าว โม่ซางนี่เอง! โทษทีนะ วันนี้พวกฉันมีเรื่องด่วน ขอตัวก่อนไว้เราค่อยคุยกันใหม่นะ”โม่ซางได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองด้านหลังพวกเขาทั้งคู่“นี่พวกนายกำลังถูกตามล่าอยู่เหรอ? คนเยอะขนาดนั้นมาจากสโมสรหรือกิลด์ไหนกัน? มาเลย! เดี๋ยวฉันจะช่วยพวกนายเอง!”กวาจื่อใช้แขนของเขาชนบ่าเย่ฮวาพร้อมกับกระซิบ“พวกเราให้โม่ซางช่วยก็ดีเหมือนกันนะ ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้พวกเราจบเห่แน่”“ไม่ได้!”เขาปฏิเสธคำพูดกวาจื่อ “ถ้าหานเยว่เหมิงลงมือแล้วคนของวิหารสังหารเปิดศึกเต็มกำลังขึ้นมา ถึงเวลานั้นผู้เล่นของหานเยว่เหมิงจะต้องได้รับผลกระทบเกิดความสูญเสียไม่น้อยแน่ เราจะลากพวกเขามาเดือดร้อนไม่ได้”เย่ฮวายังคงวิ่งโดยไม่ผ่อนแรงขณะที่เห็นว่าโม่ซางก็เริ่มเข้าใกล้มากขึ้นแล้ว “โม่ซางพวกเรายังไหวอยู่ ไม่ต้องรบกวนพวกนายหรอก”พูดจบพวกเย่ฮวา ก็วิ่งผ่านโม่ซางไปทันที……เขาและกวาจื่อวิ่งออกมาไกลกว่าร้อยหลาแล้ว ตอนที่หันกลับไปก็พบว่าผู้เล่นจากวิหารสังหารไม่ได้ตามล่าพวกเขาแล้ว แถมยังมีเสียงปะทะดังมากจากไกลๆเขาตบหน้าขาตัวเอง “บ้าชะมัด! นี่โม่ซางไปสู้กับคนของวิหารสังหารแน่ๆเลย!”กวาจื่อถาม “แล้วจะหนี
